Oglądanie filmu 3D jest niewątpliwie fajnym przeżyciem – pod warunkiem, że nie robi się tego zbyt długo. Najlepiej wiedzą o tym ludzie, którzy zawodowo zajmują się testowaniem telewizorów. Oto lista problemów i „skutków ubocznych”, jakich możemy się spodziewać w czasie kontaktu z trójwymiarem, sporządzona przez specjalistów z portalu pro-test.pl:

• Zbyt ciężkie okulary (35-77 gram, najcięższe u Sony), uciążliwe zwłaszcza dla osób które już noszą własne
• Obraz przyciemniony przez okulary (szczególnie przy plazmach 3D)
• Refleksy świetlne na wewnętrznej stronie okularów, gdy w pokoju włączone jest światło
• Konieczność patrzenia cały czas prosto w ekran (przy niektórych telewizorach efekt trójwymiarowości znika już przy odchyleniu głowy o 10 stopni)
• Konieczność siedzenia blisko ekranu (powyżej 2 metrów od ekranu efekty 3D stają się mało realistyczne)
• Zmiany jasności i kolorów przy poruszaniu głową (nie występują w plazmach)
• Zakłócenia obrazu (spowodowane problemami w łączności bezprzewodowej okularów z telewizorem)
• Migotanie obrazu (widoczne, kiedy patrzy się w okularach 3D pod światło)

Niektórzy testerzy po obejrzeniu długich filmów 3D byli mocno zmęczeni: czuli ucisk w przedniej części głowy i narzekali na problemy z oczami. Jest to spowodowane faktem, że odległość w obrazie trójwymiarowym w obecnie stosowanej w telewizorach technologii jest tylko symulacją, tworzoną w mózgu. Oczy tymczasem próbują uchwycić ją, jakby istniała naprawdę i to jest powód ich zmęczenia.

Nie zmienia to faktu, że 3D jest fajną zabawą. Tyle, że warto przed kupnem takiego telewizora sprawdzić go pod kątem występowania wyżej opisanych przypadłości. W odbiornikach niektórych marek występują one częściej, w innych – rzadziej. A po co fundować sobie ból głowy? I to za ciężkie pieniądze.