Do niedawna posiadanie zestawu 3D w domu było jak narodziny dziecka: wszystko jest nowe, przyjaciele przychodzą, aby je zobaczyć, a ty nie możesz doczekać się chwili, kiedy wreszcie wrócisz z pracy do domu. W 2011 to się zmieniło – 3D przestało być całkowitą nowością i coraz więcej osób przymierza się do zakupu takiego sprzętu. Co warto wiedzieć, zanim wyruszy się na zakupy? Poniżej odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania.

Czy mogę mieć telewizor 3D, do którego niepotrzebne są okulary?

Niestety, nie. Co prawda Toshiba sprzedaje takie telewizory w Japonii, ale tylko z ekranami o przekątnych 12 i 20 cali. W planach było wprowadzenie na rynek europejski większych, 40-calowych odbiorników, ale póki co do Polski one nie trafiły. Inne firmy wciąż rozwijają technologię „okularową” w dwóch odmianach – pasywnej i aktywnej.

Jaka jest różnica pomiędzy aktywnymi pasywnymi okularami?

Okulary aktywne, tzw. migawkowe, to zaawansowane technologicznie sprzęty, wymagające baterii i łączące się z telewizorem za pomocą złącza IR. Wyświetlają one naprzemiennie obraz dla prawego i lewego oka, z częstotliwością 25 klatek na sekundę. Z tego powodu są drogie, ciężkie, a także wrażliwe na zakłócenia. Okurary pasywne z kolei są podobne do tych, jakie widzimy w kinach 3D. Obraz trójwymiarowy tworzony jest tu w inny sposób – poprzez nałożenie na matrycę telewizora specjalnego filtru polaryzacyjnego. Dzięki temu okulary pasywne są prostymi, lekkimi i tanimi urządzeniami, nie potrzebującymi własnego zasilania ani łączności z telewizorem.

Co to jest crosstalk?

Terminem tym określa się sytuację, w której okulary aktywne nieprecyzyjnie dzielą obraz 3D między prawe i lewe oko odbiorcy. Tworzy się wtedy wokół przedmiotów wyświetlanych na ekranie świetlista otoczka. Sytuacja ta występuje zwykle wtedy, gdy do oglądania obrazu 3D w telewizorze jednego producenta zastosujemy okulary innej firmy. Crosstalk występuje wyłącznie w przypadku okularów aktywnych.

Kto produkuje pasywne 3D, a kto aktywne?

Większość producentów stosuje aktywną (migawkową) technologię 3D. Technologię pasywną wybrały firmy LG oraz Vizio (marka nie występująca na polskim rynku), a także polski producent Manta Multimedia, który chce wytwarzać od września tanie telewizory 3D.

Ile kosztują aktywne, a ile pasywne okulary 3D?

Koszt aktywnych okularów to ok. 150 dolarów, czyli 400-450 zł. Pasywne okulary kosztują od 20 do 30 złotych.

Czy potrzebuję specjalnego odtwarzacza Blu-ray do wyświetlania filmów 3D?

Tak. Tylko odtwarzacze Blu-ray 3D są w stanie prawidłowo odczytać trójwymiarowe filmy nagrane na płytach. Mają więc zarówno inny hardware, jak i oprogramowanie. Oczywiście są w stanie odczytywać również filmy 2D.

Co to jest HDMI 1.4?

Jest to nazwa złącza audio/video (a także kabla do tego złącza), dzięki któremu możliwy jest przesył treści 3D między urządzeniami, np. odtwarzaczem Blu-ray a telewizorem. Standard ten został specjalnie wymyślony dla trójwymiarowych filmów Full HD o rozdzielczości 1080p. Warto wiedzieć, że od tego roku zmieniło się nazewnictwo kabli HDMI i standard 1.4 nazywa się obecnie High Speed HDMI Cable with Ethernet.

Czy mogę oglądać filmy 3D, nie mając telewizora ze złączem HDMI 1.4?

Jest to możliwe – wystarczy do tego złącze HDMI 1.3. Jednak wtedy telewizor będzie wyświetlał obraz w nieco słabszej rozdzielczości 1080i zamiast 1080p.

Wczoraj opisałem nowinki 3D w ofercie Toshiby. Dzisiaj inne ciekawostki prosto z rzymskiej konferencji prasowej.

Cevo nie znaczy Cell

Jedną z nowinek promowanych najsilniej, był nowy silnik Cevo. Jest to spuścizna po projekcie związanym z procesorem Cell (znanym z konsol PlayStation 3). Toshiba nie reklamuje już jednak swoich paneli nazwą tego procesora. Zaznacza, że ich system to bardzo podobna architektura, ale dostosowana w całości do potrzeb telewizorów. Mniej się grzeje i jest od początku do końca zaprojektowana z myślą o panelach telewizyjnych. Modelem mającym wypromować nowe „bebechy” będzie 55 calowy telewizor z serii ZL.

To najwyższy model producenta na ten rok, w którym architektura Cevo będzie napędzała wszelkie nowinki techniczne promowane w aktualnych seriach.

Przedstawiciele polskiego oddziału producent nie zostawiają jednak złudzeń co do ceny modelu. Nie jest ona jeszcze oficjalna i może się zmniejszyć, ale póki co mówi się o 20 000 złotych w dniu premiery. W polskich sklepach ZL1 ma się pojawić w najwcześniej we wrześniu, a najpóźniej w listopadzie.

Inna ciekawostka zasłyszana w kuluarach konferencji, to kalibracja paneli Cevo u klienta za darmo. To jeszcze nic pewnego, ale Toshiba pokazywała system automatycznej kalibracji bez użycia komputera (mający działać sprawnie między innymi właśnie dzięki sile architektury Cevo), więc pod względem kosztów może nie być to dla producenta straszne. Szczególnie mówiąc o tak drogim telewizorze.

Siła sieci

Inna nowość jaką chwalił się producent to sklep internetowy Toshiba Places. Już znany fanom tej marki, ale teraz zmierzający w stronę telewizorów. Podobne projekty mają obecnie praktycznie wszyscy duzi producenci. Platforma Toshiby raczej niczym się nie wyróżnia. To po prostu wirtualny sklep z filmami, grami, muzyką i aplikacjami zaprojektowanymi z myślą o nowoczesnych telewizorach internetowych.

Interesująca jest tu jednak otwartość na innych producentów. Do Toshiba Places będziemy mogli dostać się przez jeden profil, działający na telewizorze, laptopie, telefonie itd. Co ciekawe nie musi to być sprzęt Toshiby. Producent zapewniał, że zależy mu na otwartości swojej platformy i integracji jej możliwości także z innymi urządzeniami. Oczywiście nie ma co liczyć na to, że w panelach Sony zobaczymy widgety Toshiby. Ale miło, że dostęp do swojego profilu nie będzie uzależniony od posiadania np. laptopa tego producenta.

Dużo diod i kamery

Inne nowinki techniczne producenta:

• System rozpoznawania użytkowników telewizora przez wbudowaną kamerę oraz możliwość tworzenia kilku profili dla różnych członków rodziny (ustawienia obrazu, dźwięku, PIN na treści z dysku twardego itp.).
• Wbudowana kamera będzie też w stanie rozpoznać czy ktokolwiek siedzi przed telewizorem i np. wyłączyć panel.
• ProLED512 – system podświetlania matryc LCD bazujący na 512 klastrach LED zbudowanych z 3072 diodek LED (póki co będzie dostępny tylko w najwyższym modelu z serii ZL)
• Auto kalibracja – wspominany już wcześniej system ustawiania obrazu bez używania komputera. Miernik podczepiamy do matrycy, podłączamy do telewizora, aktywujemy i czekamy na automatyczną kalibrację. Szybko i wygodnie. Czy skutecznie, zobaczymy.
• Ciekawa stylistyka – producent kontynuuje współpracę ze studiem Jacob Jensen Design. I bardzo dobrze. Efekty już widzieliśmy np. w recenzowanym niedawno przez Andrzeja modelu WL768 i były bardzo satysfakcjonujące.

Wrażenia z Rzymu

Konferencja Toshiba World 2011 nastroiła mnie pozytywnie na myśl o nowych produktach tej firmy. Chociaż trzeba dodać, że zapewne najbardziej zadowoleni z nowego sprzętu będą klienci najbardziej zamożni. To właśnie drogie panele Toshiby na rok 2011 wyglądają najciekawiej. Szczególnie monstrualnie drogi, ale i piękny 55ZL1. Tańsze serie (AV, LV, EL, HL, DL i DB) zawodzą. Mają matryce 50 Hz i zaledwie dwa złącza HDMI.

Największą niespodzianką była zapowiedź 40 calowego panelu autostereoskopowego jeszcze na ten rok fiskalny. Pisałem o tym wczoraj i zapewne w przyszłości pisać będę jeszcze nie raz. Widać, że Toshiba nie chce czekać na popularyzację technologii 3D bez okularów, ona chce ją wypromować sama.

Sprawę jakości obrazu HD/SD poruszałem już wiele razy. Nie ma wątpliwości, że kilkakrotnie większa liczba pikseli w obrazie 1080p (Full HD) w porównaniu z obrazem 540 (standardowa rozdzielczość) przekłada się większą ilość szczegółów, które możemy zaobserwować oglądając film lub program telewizyjny. Jakie ma to znaczenie w czasie np. transmisji sportowych, nie trzeba kibiców przekonywać. Stąd coraz większa popularność pakietów telewizji cyfrowej, oferujących programy nadawane w wysokiej rozdzielczości.

Jednak w naszych telewizorach wciąż mamy programy, nadawane w różnych standardach. Najsłabszy obraz oferuje standard 540i (w systemie PAL, w amerykańskim systemie NTSC odpowiada mu standard 480i – na zdjęciu). W 540i obraz nadawany jest z tzw. przeplotem, czyli na zmianę wyświetlają się jego parzyste i nieparzyste linie. Ponieważ dzieje się to bardzo szybko – co 1/25 sekundy – odnosimy wrażenie, że jest to pełna klatka obrazu.

Nieco lepszą jakość oferuje standard 540p (480p w NTSC). Wyświetlają się w nim jednocześnie wszystkie linie obrazu. Od standardu 720p mamy już obrazy wysokiej rozdzielczości. Są one nadawane w dwóch wariantach: 720p i 1080i. Ten drugi jest nadawany z przeplotem, więc w zasadzie nie ma różnicy w jakości między obydwoma standardami (chociaż niektórzy twierdzą, że jest). Dopiero od 1080p można mówić o dużo lepszej jakości obrazu i ilości szczegółów. Jednak nadawcy telewizyjni nie korzystają jeszcze z tego standardu -oferują go filmy nagrane na dyskach Blu-ray.

Jak bardziej obrazowo przedstawić różnicę między jakością obrazu SD i HD? Łatwo mogą ją sobie wyobrazić kudzie, mający wadę wzroku. Otóż obraz SD odpowiada patrzeniu bez okularów przez kogoś, kto ma wadę minus 2 dioptrie. Obraz HD to ten, który widzimy po założeniu szkieł.

Osoby śledzące uważnie moje wpisy wiedzą, że z utęsknieniem czekam na popularyzację rozwiązań bezprzewodowych do transmisji dźwięku i obrazu Full HD. Dlatego informacja prasowa sprzętu EZAir przykuła moją uwagę.

Jesteś wielbicielem multimediów, ale mały ekran i głośniki notebooka wystarczają Ci jedynie w podróży? Chciałbyś cieszyć się doskonałym obrazem i dźwiękiem z zasobów zgromadzonych na dysku laptopa w domowym zaciszu korzystając z kina domowego, lecz nie cierpisz podłączania przewodów? Bezprzewodowe adaptery EZAir rozwiążą wszelkie problemy.

Tak zachęca do swoich produktów producent. Generalnie chodzi tutaj o transmisję obrazu i dźwięku drogą bezprzewodową, z komputera do telewizora. Nadajnik podpinamy pod port USB komputera, odbiornik pod telewizor i voila! Full HD bez dodatkowych, plączących się pod nogami kabli.

Do wyboru jest kilka zestawów w różnych przedziałach cenowych. Najtańszy model EZVibe  kosztuje 299 złotych i pozwala na przesyłanie dźwięku Surround 5.1. Najdroższa wersja EZViev+. Kosztuje 599 złotych i podobno można dzięki niej przesłać dźwięk 5.1 i obraz w rozdzielczości 1920×1080 pikseli. Jest w nim HDMI i złącze optyczne do audio.

Pytanie czy to wszystko działa tak jak opisuje producent? Napisałem już do kogo trzeba w sprawie testów. Jeśli uda mi się zorganizować EZAir, to na pewno podzielę się z Wami wrażeniami.

Źródło: Bajtel

Sprzęt cyfrowy robi się coraz bardziej uniwersalny. Czemu jednak nikt nie wpadł na to, że umieszczanie wyświetlacza po lewej stronie kamery utrudnia kręcenie filmów osobom leworęcznym? W końcu stanowią one średnio 10 procent każdego społeczeństwa, a więc wcale niemało.

Ukłon w stronę tej grupy klientów wykonał właśnie Samsung, wypuszczając na rynek model HMX-Q10. Zostanie on oficjalnie zaprezentowany na targach CES 2011, ale warto przyjrzeć mu się bliżej już teraz.

Bajerem, umożliwiającym korzystanie z tej kamery przez mańkutów, jest tzw. magnetometer. Wykrywa on, czy kamera jest trzymana w normalnej pozycji, tj. w prawej ręce i z wyświetlaczem po lewej stronie, czy w lewej ręce z wyświetlaczem po prawej stronie (a więc do góry nogami). I odpowiednio do tego ustawia obraz w wyświetlaczu.

Co więcej można powiedzieć o HMX-Q10? Kamerka została wyposażona w sensor CMOS, który pozwala uzyskać niezły obraz w warunkach słabego oświetlenia. Rozdzielczość  matrycy wynosi 5 megapikseli, co umożliwia nagrywanie filmów HD w jakości 720p lub 1080i. 10-krotny zoom posiada stabilizację obrazu, a filmy można zapisywać na kartach SDHC. Złącze HDMI umożliwia podłączenie sprzętu do telewizora.

Q10 ma pojawić się w sprzedaży w USA w lutym, a cena sprzętu to ok. 300 dolarów (900 zł).

Źródło: electronista.com

Kieszonkowy aparat cyfrowy Poco Pro Iaina Sinclaira ma być podobno nie tylko mały, ale i rewelacyjny jakościowo. Czy filmy 1080p będzie nagrywał jak duża kamera?

Ceny tego cacka zaczynają się od 200 funtów. To około 930 złotych, czyli dostatecznie dużo by kupić zwykły aparat lub kamerę. Dlaczego więc warto wybrać Poco? Producent chwali się bardzo rozbudowanymi możliwościami. Mamy tu:

• 2,4 calowy ekran AMOLED rozdzielczości QVGA (240×320 pikseli),
• 4 GB pamięci wewnętrznej i slot na karty microSD (do 32 GB pojemności),
• autofocus w zdjęciach 14,6 megapiksela (4416 x 3312 pikseli),
• zoom cyfrowy 10x,
• makro od 10 cm,
• nagrywanie filmów w 1080p 60fps,
• procesor 533-MHz ARM11,
• złącza micro USB3, mini jack i opcjonalny kabel HDMI w zestawie,
• głośnik Piezo Electric,
• dwa miniaturowe mikrofony,
• dwie diody LED 1,2 wata,
• obudowa ze stopu magnezu.

Na papierze wygląda to na prawdziwy kombajn multimedialny. Do pełni szczęścia brakuje chyba tylko zbliżenia optycznego i wodoodporności. Z takim wyposażeniem 900 zł to nawet nie tak dużo.

Problem polega jednak na tym, że widzieliśmy już wiele kamer kieszonkowych niezłych na papierze. Ot chociażby testowany przeze mnie Panasonic HM-TA1 czy BenQ DV-S11 z wbudowanym projektorem LED. Nie było jednak jeszcze kieszonkowej kamery, która jakością mogłaby dorównywać swoim dużym braciom. Może aparat Poco Pro będzie pierwszy?

Źródło Ian Sinclair

Odtwarzacz DBP-1611UD firmy Denon trafia do sklepów w Japonii. Czy fani tej marki powinni szykować się na import?

W Kraju Kwitnącej Wiśni player kosztuje 52500 jenów. To około 1900 złotych, więc nie mało. Ale producent zapewnia, że po kupnie tego sprzętu nie będziemy musieli już zaprzątać sobie głowy niczym innym. Lista obsługiwanych formatów jest rzeczywiście dość długa:

nośniki optyczne:

• 3D/2D Blu-ray SACD, BD-R/RE (BDAV),
• DVD Video, DVD Audio, DVD±R/ RW,
• CD audio, CD-R/RW, photo CD,
• MP3, WMA, AAC, WAV,
• JPEG,
• DivX z dysków DVD±R/RW i CD-R/RW.

Odtwarzacze Blu-Ray za 500, 700 i 1000 zł – czym się różnią?

Odtwarzacz ma też z przodu wejście USB, które również posłuży do odtwarzania multimediów. Podobno bez problemu pobawimy się plikami w MPEG, WMV (WMV9/VC-1), AVI (MPEG-1/2/4), muzyką w WMA, MP3, AAC i zdjęciami w JPEG . Oprócz tego jest DLNA 1.5 i funkcje związane z wysoką jakością czyli oczywiście 1080/60i, 1080/60p oraz 1080/24p, Deep Color, x.v.Color, Dolby TrueHD i DTS-HD Master Audio.

Treści w mniejszej jakości Denon DBP-1611UD umie też podnosić do 1080p.

Pytanie tylko czy jakość będzie aż tak dobra, by ściągać sprzęt z Japonii? W końcu wybór odtwarzaczy Blu-ray 3D w Polsce jest już nie najgorszy.

Źródło: CDRinfo

Kupiłeś nowy panel HDTV. Chcesz wyświetlić sobie na nim zdjęcia albo filmy, oczywiście w jakości HD. Przechowujesz je na kartach pamięci różnych typów, USB, zewnętrznym twardym dysku lub pamięci kamery. No i rozczarowanie, bo nie każdy z nich da się podłączyć do nowej plazmy czy LCD. A nawet jak się da, to nie każdy telewizor jest w stanie odtworzyć wszystkie formaty foto i video, a jest ich wiele.

Okazuje się, że w świecie mutlimediów telewizor jest jednym z najprostszych, żeby nie rzec – prymitywnych – urządzeń. Wiadomo – cena jest najważniejsza. Wykorzystują to więc producenci tzw. media playerów (zwanych też odtwarzaczami multimedialnymi), którzy za kilka stówek oferują nam to, czego nasze HDTV jest pozbawione. Czyli po prostu dużą ilość złączy i kodeków, dzięki którym nasz TV stanie się wreszcie pełnowartościowym sprzętem.

Ostatnio pojawił się na rynku (ale jeszcze nie polskim) nowy player Hama PMP10, który pełni właśnie rolę takiego pośrednika między naszym „niedorozwiniętym” telewizorem a całą masą multimediów, które chciałyby się z nim porozumieć, a nie mogą. Odczytuje zdjęcia i filmy przechowywane w pamięci USB, na zewnętrznym dysku twardym (2.5” i 3.5”) lub kartach typu flash (SD, MMC, MS).

Hama PMP10 obsługuje formaty takie, jak: JPG, BMP, DivX, MPEG 1/2/4 oraz IFO, DAT, XVID i VOB. Zapewnia obraz w rozdzielczości: 480i/576i, 480p/576p, 720p lub 1080i. Materiały są przekazywane do odbiornika za pośrednictwem kabla HDMI. Telewizor, który nie posiada złącza HDMI, może być podłączony do media playera za pośrednictwem dołączonego kabla kompozytowego.

Ceny na polski rynek producent na razie nie podaje, ale można się spodziewać czegoś w okolicach 250 zł. Tyle właśnie kosztuje nas brak złączy i kodeków w naszych HDTV.

Zadziwiające dane podaje ostatni raport firmy Nielsen. Otóż w USA, ojczyźnie telewizji, z domami nieźle wyposażonymi w sprzęt TV nowej generacji, tylko co piąty obywatel ogląda programy w jakości HD. Dzieje się tak pomimo tego, że aż 56 procent amerykańskich domów ma już telewizor HD, a oferta operatorów kablowych i satelitarnych jest przebogata. Jakie są przyczyny?

Okazuje się, że łatwiej kupić nowy telewizor, niż zmienić stare przyzwyczajenia. Oto niektóre z przyczyn przywiązania Amerykanów do obrazu standardowej rozdzielczości (480p):

• Posiadanie w domu drugiego odbiornika, w wersji SD. W wielu amerykańskich domach nowe LCD lub plazma stoi dostojnie w salonie, a telewizję ogląda się w większości na starszych odbiornikach w sypialni lub kuchni. I ludzie zapominają, że ten sam program jest dostępny także w wersji HD.
• Brak wiedzy na temat możliwości przestrojenia dekodera. Większość tzw. set-top boxów ma możliwość ustawiania jakości oglądanego obrazu – od standardowej rozdzielczości 480p do HD w jakości 720p i 1080i. Trudno w to uwierzyć, ale niektórzy ludzie z tej funkcji po prostu nie korzystają.
• Złe kable. Tylko kable komponentowe (trzy osobne wiązki z wtykami w kolorach czerwonym, zielonym i niebieskim) oraz HDMI (małe, płaskie złącze) zapewniają „transport” sygnału w wersji HD z dekodera do telewizora. Inne kable (w tym popularne „euro złącze”) umożliwiają jedynie oglądanie programów (także HD) w standardowej rozdzielczości.
• Niewiele programów w HD. Amerykanie nie powinni narzekać na brak oferty telewizyjnej, ale okazuje się, że programy z  obrazem wysokiej rozdzielczości wciąż stanowią zdecydowaną mniejszość. Najwięcej w HD jest programów sportowych (21 procent), najmniej – programów dla dzieci (2 procent). Programom HD wciąż jest daleko do tego, by stały się podstawowym standardem telewizyjnym.

A jak wygląda to w Polsce? Niestety, nikt nie robi u nas badań takich, jak Nielsen. A jednak zmiany są duże i o wiele szybsze, niż w USA. Kiedy 1,5 roku temu pisałem o dostępnych w Polsce kanałach HD, było ich tylko 17. Dziś jest już 35, z czego 27 to kanały polskojęzyczne, a 8- angielskojęzyczne. To spory skok, biorąc pod uwagę, że w połowie 2009 roku kraj z największą ilością kanałów HD w Europie – Wielka Brytania – miała ich 27. Szybko gonimy czołówkę.

Najwięcej kanałów HD oferują dziś duzi operatorzy kablowi – 31. Najmniej – Neostrada TP z telewizją (7). Operatorzy satelitarni mają w swojej ofercie od 12 do 19 kanałów HD. Aby jednak ilość mogła przejść w jakość, trzeba liznąć trochę wiedzy na temat telewizji cyfrowej. I nie popełniać tych samych błędów, co Amerykanie, którzy płacą ciężkie pieniądze za telewizory HD, a potem wogóle nie wykorzystują ich możliwości.

Dziś  zaczyna się Mundial (pierwszy mecz RPA-Meksyk, godzina 16.00). Potrwa cały miesiąc. Wiele osób pyta więc, gdzie będzie można obejrzeć mecze w jakości HD?

Prawa do transmisji mistrzostw świata w piłce nożnej RPA 2010 ma Telewizja Polska. Wszystkie 64 mecze zostaną pokazane na żywo na kanałach TVP1, TVP2, TVP Sport i TVP HD. Ten ostatni kanał, nadawany w wysokiej rozdzielczości (1080i), pokaże 56 spotkań.

TVP HD jest dostępny na dwóch satelitach – Hot Bird 7A i Astra 1 KR. Ten pierwszy nadaje wyłącznie dla abonentów platformy cyfrowej „n”. Drugi nadaje programy z tzw. paczki TVP, która oprócz TVP HD zawiera także kanały TVP Info, TVP Kultura, TVP Historia i TVP Polonia. Programy są częściowo niekodowane i nadawane w MPEG-4.

Nie ma natomiast szans, by kanał TVP HD na czas Mundialu został udostępniony z nadajników naziemnej telewizji cyfrowej DVB-T. Wiele osób oczekiwało takiego ruchu ze strony telewizji publicznej, gdyż TVP HD był dostępny w emisjach testowych do 18 czerwca ub. roku m.in. w Warszawie, Poznaniu, Zielonej Górze i Krakowie.

Problem jest prozaiczny – kanał nadawany w wysokiej rozdzielczości zajmuje tak dużą część pasma częstotliwości, udostępnionej operatorom naziemnej telewizji cyfrowej (czyli tzw. multiplexu), że nie zmieściło by się w nim pozostałe 7 kanałów nadawanych w standardowej rozdzielczości.