Niektórzy producenci starają się nam wmówić, że przyszłość jest już dziś. Brzmi ciekawie, ale gdy ogląda się wizje futurologów, to łatwo zrozumieć, że nie ma w tym wiele prawdy. Przed nami jeszcze niejedna rewolucja technologiczna. I to nie tylko w sferze samego sprzętu, ale całego otoczenia.

Ekran w ekranie

Pokoje dzienne są wykorzystywane w różny sposób. Czasem chcesz czegoś bardzo wciągającego, a innym razem nie

- powiedział Nick Thexton z firmy NDS w wywiadzie dla serwisu Wired. Przeprowadzono go przy okazji pokazu interaktywnej instalacji Surface, futurystycznej wizji domu przyszłości, w którym ekrany zajmują całe ściany.

Konstrukcja NDS nie była tania. Kosztowała 30 000 dolarów i składała się z sześciu ekranów LCD połączonych w całość dzięki oprogramowaniu napisanemu w HTML5 i działającemu w przeglądarce Chrome. Takiego języka użyto oczywiście w celu integracji całego zestawu z jeszcze jednym ekranem – iPada.

Jaka jest wizja salonu według wspomnianej firmy? Bardzo prosta i skomplikowana zarazem. Ekrany mają zajmować dużą przestrzeń, ale pozwalać na swobodne dostosowywanie treści na nich wyświetlanych. Tak byśmy nie musieli patrzeć na gigantyczną głowę prezentera telewizyjnego podczas śniadania. Nie, nie. W cyfrowym domu przyszłości wystarczy kilka prostych komend lub gestów, by obraz w obrazie zmniejszyć, a wolną przestrzeń zastąpić innym widgetem lub po prostu wzorem zlewającym się perfekcyjnie z tapetą. Taka elektroniczna ściana ma nie odróżniać się niczym od zwykłej… poza tym, że pozwoli na interakcję.

Za kilka lat będziemy w stanie kupić telewizor zakrywający całą ścianę i spełniający rolę tapety

- dodaje Nigel Smith, szef marketingu NDS i może mieć rację. Szczególnie teraz, w przeddzień rewolucji związanej z OLED.

Ekrany wszędzie

OLED nie jest technologią idealną, ma problemy z żywotnością i póki co jest pioruńsko drogi, ale ma trzy podstawowe zalety, które mogą sprawić, że wizja zamienienia całej ściany w interaktywny wyświetlacz o super wysokiej rozdzielczości stanie się niedługo całkiem realna.

Po pierwsze wyświetlacze takiego typu mają szerokie kąty boczne, a więc mogą (przynajmniej w teorii) idealnie zlewać się ze ścianą, nie tracąc na jakości nawet podczas przemieszczania się po pokoju.

Druga i trzecia kwestia są związane z wymiarami. Penele OLED mogą być duże, a zarazem niewielkie. Mowa tu o wyświetlaczach, których przekątne mogą iść w kilkaset cali. Dzisiaj to nierealne ze względu na koszty produkcji, ale za kilkanaście lat może być zupełnie naturalne. Co ważne przy ogromnych przekątnych, zostają jednocześnie niewielkie gabaryty. O tym, że wyświetlacze OLED mogą być nawet giętkie, pisałem już nieraz. Póki co plany dużych producentów dotyczą jedynie możliwych do wyginania komórek, ewentualnie tabletów. Ale to dlatego, że ta myśl techniczna dopiero raczkuje. Super cienkie, nawet zwijane w rulon, telewizory, to tylko kwestia czasu.

A jeśli tak, to co stoi na przeszkodzie, by nowoczesny odbiornik kupować dosłownie na metry, przycinać do własnych potrzeb i wieszać na ścianę jak tapetę? Brzmi bardziej jak fiction niż science? Ależ skąd! Testy cięcia paneli oświetleniowych OLED przeprowadza się już teraz. A przecież mówimy o technologii, która na dobrą sprawę jest póki co obecna jedynie w sektorze komórkowym.

Ekran? Jaki ekran!

A może przyszłość naszych domów jest jeszcze piękniejsza? Może nie musi być związana z jednym czy dwoma ekranami. Może odbiornik nie jest nam w ogóle potrzebny. Po co ograniczać się do telewizora zawieszonego w konkretnym miejscu, skoro możemy go mieć ze sobą cały czas.

Projekt Google Glass, elektronicznych okularów poszerzających świat o cyfrowe projekcje wyświetlane tuż przed naszymi oczami, sprawił że temat elektroniki noszonej na naszych ciałach powrócił do łask. Taki sprzęt już nawet istnieje, a prace nad nim trwają w niejednym laboratorium. Wiadomo jednak, że siła przebicia maszynki promocyjnej Google nie ma sobie równych.

Z czymś takim na nosie wielkość telewizora, jego grubość czy waga nie miałyby najmniejszego znaczenia. System rzeczywistości rozszerzonej mógłby zmieniać nasze otoczenie na bieżąco. Po co montować telewizor na ścianie, skoro wirtualny obraz może unosić się w powietrzu wszędzie tam gdzie spojrzymy.

Technicznie jest to możliwe nawet dzisiaj. Jedynym problemem jest brak odpowiedniego oprogramowania.

Treść jest królem

Sprzęt do rzeczywistości rozszerzonej istnieje. Duże telewizory o rozdzielczościach ponad Full HD są drogie, ale też można już je kupić. Problemem stojącym na drodze do ziszczenia wizji o cyfrowym mieszkaniu nie jest więc sam sprzęt, ale jego oprogramowanie. Co z tego, że kupimy 145 calowy telewizor 8K Panasonica, czy jego odpowiednik od Sharpa, skoro nie ma jeszcze filmów w takiej rozdzielczości. To samo tyczy się zamieniania ścian naszych domów w cyfrowe centra rozrywki, czy noszenia na nosie elektronicznych okularów dla rzeczywistości rozszerzonej. Drogi sprzęt po prostu, by się marnował.

Co może to zmienić? Popularyzacja. Wystarczy spojrzeć co stało się z rynkiem smartfonów po gigantycznym sukcesie iPhona oraz następującym po nim triumfie iPada. Sprzęt kupiły miliony osób, oprogramowanie dodatkowe zaczęło sprzedawać się jak ciepłe bułeczki, jego twórcy zarobili krocie, zaczęli więc tworzyć więcej treści itd. Dzisiaj nikt nie wątpi już w to, że telefon może służyć do czegoś więcej niż tylko dzwonienia i SMS-owania, a tablety zajęły ważny fragment rynku.

Z drugiej strony o elektronicznych lustrach mających zamienić nasze łazienki w cyfrowe centra komunikacji i rozrywki słyszymy od lat. Czy ktoś z Was widział kiedyś taką zabawkę w normalnym domu?

Zapał studzi też oczywiście cena. Nowinki kosztują sporo. Niestety nie stanieją, dopóki się nie upowszechnią.

Dom przyszłości

Jesteśmy więc skazani na czekanie. Wizja wspomnianej na początku firmy NDS jest całkiem realna. I to nawet dzisiaj. Tylko, że w roku 2012 kosztuje ona zbyt wiele, by najwięksi producenci odważyli się zaatakować ostro rynek. Zmieni się to wraz z popularyzacją dużych OLED-ów, rozwojem technologii rozdzielczości 4K i 8K, a także takimi nowinkami jak Project Glass od Google.

Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że to kwestia kilku lat. Warto więc uzbroić się w cierpliwość i póki co nie kupować nowej tapety. Niedługo może będzie ona zbędna, bo jej miejsce zajmie telewizor.

Japońska firma Sharp rozpoczęła produkcję paneli IGZO TFT LCD, których jakość i rozdzielczość mają rzucać na kolana fanów tabletów, komórek i małych telewizorów. Czy nowinki znajdą zastosowanie w kolejnym iPadzie?

Produkcja testowa nowych wyświetlaczy ruszyła w zeszłym miesiącu. W kwietniu 2012 Sharp startuje z nią na całego i chwali się, że to pierwsza, masowa produkcja wyświetlaczy IGZO TFT LCD. Panele typu In-Ga-Zn-O zostały opracowane we współpracy z Semiconductor Energy Laboratory. Mają czerpać mniej energii niż tradycyjne LCD TFT, wyświetlać obraz o wyższej jasności i z głębszą czernią. Na deser jest jeszcze kwestia węższych ramek wokół matrycy.

Zwykłego użytkownika zapewne bardziej zainteresuje to, że matryce Sharpa mają wysokie rozdzielczości, nawet przy małych przekątnych. Obecnie producent wytwarza matryce tego typu w kilku wielkościach:

• 32 cale – rozdzielczość 3840 x 2160 pikseli,
• 11 cali – 1366 x 800 pikseli,
• 10 cali – 2560 x 1600 pikseli,
• 7 cali – 1280 x 800 pikseli.

Wyświetlacze mają znaleźć zastosowanie w tabletach, komórkach, monitorach, ultrabookach i małych telewizorach. Informacji co do konkretnych urządzeń jeszcze nie ma. Sharp nie chce też komentować zamówień swoich klientów, a więc nadal nie ma potwierdzenia plotek, jakoby nowe matryce miały znaleźć zastosowanie w nowych produktach firmy Apple (w szczególności chodzi o tablet iPad).

GY-HMQ10 to nowa kamera firmy JVC, dzięki której fani naprawdę wysokich rozdzielczości nagrają materiał w 4K.

Nie tylko Philips i Toshiba stawiają pierwsze kroki w kwestii materiałów ponad Full HD. Odtwarzacz Blu-ray Philips BDP7700 podniesie jakość filmów do rozdzielczości 4K na 2K. To samo zrobi telewizor Toshiba ZL2, którego matryca ma wyższą rozdzielczość z myślą o 3D bez okularów. Z kolei tytułowa kamera JVC nagra super HD.

Urządzenie zapisze materiał w rozdzielczości 3840 x 2160 pikseli na karty SDHC i SDXC. Materiał będzie miał 144 Mbps i dźwięk dwukanałowy AAC 16 bit/48 Hz. Na czterech kartach SDXC będzie można zapisać do czterech godzin filmu w super wysokiej rozdzielczości. Oczywiście czas ten wydłuży się przy korzystaniu z tradycyjnego Full HD.

Dodatkowo przy tych wszystkich funkcjach kamera ma ważyć zaledwie 1,67 kilograma.

Czy są jakieś minusy? Oczywiście. Jednym z największych jest cena. Kamera JVC GY-HMQ10 kosztuje równowartość 25 000 zł, więc raczej nie będzie hitem u przeciętnych odbiorców. Może jednak spełnić rosnące wymagania profesjonalistów.

W tym roku kilku producentów wypuści na rynek pierwsze telewizory o rozdzielczości 7680 na 4320 pikseli, czyli Ultra HD. Choćby po to, aby kilku wybrańców mogło zobaczyć pierwszą na świecie Olimpiadę z transmisjami telewizyjnymi tej jakości. Pytanie jednak, co po Olimpiadzie? Czy nowa rozdzielczość zacznie opanowywać rynek a jeśli tak, to jak na takich telewizorach będą się wyświetlały filmy i programy nagrane w zwykłym Full HD?

Obraz Full HD o rozdzielczości 1920 na 1080 składa się z ponad 2 milionów pikseli. Obraz Ultra HD – z 33 milionów. Na każdy jeden piksel Full HD przypada więc ponad 16 pikseli Ultra HD. Odbiorniki w rodzaju pokazywanego na targach IFA Sharpa niewątpliwie są w stanie przekonwertować obraz 1080p do4320p. Pytanie tylko, jaka będzie jego jakość po takiej obróbce. Zapewne taka, jak obraz standardowej rozdzielczości wyświetlany na wczesnych modelach telewizorów Full HD – czyli duże, kolorowe plamy, tyle, że lepszej jakości.

Jest jednak pewna dziedzina, w której telewizory Ultra HD mogą znacznie poprawić jakość odbioru. To filmy i programy 3D. Niezależnie od technologii – aktywnej czy pasywnej – przy oglądaniu 3D wciąż mamy do czynienia z gorszą jakością obrazu, docierającego do naszych oczu, niż w przypadku 2D. Dzieje się tak dlatego, że obraz musi być rozdzielany między prawe i lewe oko – albo jako klatki (aktywne 3D), albo jako linie obrazu (pasywne 3D). Szczególnie w tym drugim przypadku można powiedzieć, że z Full HD ma on niewiele wspólnego.

Wyobraźmy sobie jednak, że film 3D w jakości 1080p jest wyświetlany na ekranie Ultra HD. Taki wyświetlacz ma odpowiedni „zapas pikseli”, aby dostarczyć obraz w jakości Full HD do każdego oka. Co więcej, może to zrobić w ogóle bez użycia okularów. W jaki sposób?

Zamiast dotychczasowego dzielenia obrazu na „prawe” i „lewe” klatki i linie, może być on wyświetlany warstwami. Odpowiednie kamery wmontowane w ekran telewizora zmierzą położenie naszej głowy i ustalą, z której warstwy obrazy powinny dotrzeć do którego oka. To już nie jest złudzenie trójwymiaru, robione za pomocą okularów, ale prawdziwy trójwymiar. Coś podobnego pokazała na targach IFA w Berlinie Toshiba, chociaż w słabszej rozdzielczości 3840 na 2160 pikseli (telewizor ZL2).

Jeśli więc Ultra HD trafi na rynek, to przede wszystkim do telewizorów 3D. Kiedyś zastanawiałem się, która z tych technologii jest lepsza. Dziś widać wyraźnie, że jedna bez drugiej nie będzie się w stanie rozwijać.

Wpis gościnny z ObywatelHD.pl. Wczoraj wspominałem o przeraźliwie drogim, ale równie ciekawym projektorze 4K Sony VPL-VW1000ES. Dzisiaj to samo, ale od JVC.

Urządzenie Sony ma wyjść w styczniu 2012 i kosztować równowartość 78 000 zł. JVC zaatakuje rynek aż trzema projektorami wyświetlającymi obraz w rozdzielczości 3480 x 2160 pikseli. Będą to:

JVC DLA-X90R

• model najwyższy,
• kontrast 120 00:1,
• certyfikat THX 3D,
• technologia e-Shifting,
• podnoszenie jakości obrazu Full HD do 4K,
• cena – 12 000 dolarów, około 37 000 zł.

JVC DLA-X70R

• model średni,
• kontrast 80 000:1,
• dwuletnia gwarancja,
• okulary 3D i transmiter jako dodatkowa opcja,
• cena – 8000 dolarów, około 25 000 zł.

JVC DLA-X30

• model najtańszy,
• kontrast 50 000:1,
• 3D także jako opcja,
• cena – 3500 dolarów, około 11 000 zł.

Cały wpis przeczytacie na blogu ObywatelHD.

Wpis gościnny z ObywatelHD.pl. Póki co treści w super wysokich rozdzielczościach są na YouTube i prezentacjach Sharpa podczas IFA 2011. Dla użytku domowego nieprędko się to zmieni. Co nie zmienia faktu, że sprzęt zaczyna się pojawiać. Inna sprawa, że kosztuje więcej niż niejeden samochód.

Sony zapowiedziało już, że projektor VPL-VW1000ES, wyświetlający obraz w rozdzielczości 4K (minimum 4000 pikseli w poziomie), wejdzie do sprzedaży w styczniu 2012 roku. To ciekawa informacja, ale niestety nie dla przeciętnego użytkownika. Producent zapowiada rewelacyjne możliwości, ale i monstrualną cenę – 25 000 dolarów. To około 78 000 złotych.

Cały wpis przeczytacie na blogu ObywatelHD.

Bezpośrednia relacja z targów IFA 2011. To jeden z tegorocznych hitów IFY – 85-calowy telewizor Sharpa o rozdzielczości ekranu 7680 na 4320 pikseli. Nic dziwnego, że ciągnęły do niego tłumy. Ludzie próbowali zobaczyć w wyświetlanym obrazie pojedyncze piksele. Bezskutecznie.

Policzyłem – obraz wyświetlany przez Sharpa 8K/4K składa się z ponad 33 milionów pikseli. Tak małych, że ludzkie oko ma poważny problem, by rozróżnić pojedyncze punkty. To niemal obraz rzeczywisty, taki, jak oglądany przez szybę okna czy na doskonałej rozdzielczości zdjęciu. Albo inaczej – 16 razy bardziej szczegółowy, niż zwykłe HD.

Nie wiadomo, kiedy ten sprzęt pojawi się na rynku. Problem jest prosty - brak odpowiedniej jakości filmów do wyświetlania. Wprawdzie kamera do nagrywania w rozdzielczości 7680 na 4320 pikseli (zwanej też Ultra HD lub Super Vision) została zaprezentowana już w 2008 roku przez japońską telewizję NHK, ale do tej pory kręcono nią głónie na potrzeby kin typu IMAX.

Niemniej materiały przygotowane przez NHK dla Sharpa na targi IFA 2011 robią niesamowite wrażenie. Po obejrzeniu kilku filmików na Sharpie 8K/4K TV nie miałem już ochoty oglądać niczego na innych telewizorach. U Sharpa czekała też inna niespodzianka – puchar, który dostanie zwycięzca mistrzostw Euro 2012. Zobaczcie sami.

Toshiba jako pierwsza firma na świecie wprowadza do sprzedaży pełnowymiarowe telewizory 3D, nie wymagające okularów. Firma ogłosiła gotowość wprowadzenia na rynek odbiorników z ekranami o przekątnych ponad 40 cali (102 cm). W Europie mogą się one pojawić już w tym roku.

Operacja „bezokularowe 3D” podzielona została na etapy. Pierwsze telewizory o przekątnych 12 i 20 cali trafiły do sprzedaży w Japonii w grudniu ub. roku. Aby udowodnić, że nowa technologia działa także w większych wyświetlaczach, Toshiba zaprezentowała na targach CES prototypowe modele o przekątnych ekranu 65 cali (165 cm) i 56 cali (142cm). Wyposażono je w panel LCD podświetlany diodami LED  o rozdzielczości 4096 x 2160 pikseli (4k2k).

W kolejnych miesiącach firma ma zamiar sprawdzić potrzeby europejskich konsumentów i wtedy zostanie podjęta decyzja, jakie przekątne ekranu będą produkowane na ten rynek. Na pewno jednak nie mniejsze, niż 40 cali.

Wady obecnej technologii 3D, wymagającej zastosowania migawkowych okularów, są powszechnie znane.

• Zobacz wpis: Telewizory 3D – problemy z trójwymiarem

Mimo, że większość producentów HDTV stosuje podobne rozwiązania, nie wszyscy osiągają równie dobre wyniki.

• Zobacz wpis: Jak kupować telewizor 3D?

Toshiba wybrała inną ścieżkę. Jak sobie poradziła? Kluczowe było nie tylko zaprojektowanie zupełnie nowych wyświetlaczy z zastosowaniem tzw. blokady paralaksy, ale także stworzenie zaawansowanych algorytmów programowych i opracowanie układów obliczeniowych dysponujących potężną wydajnością. Jest ona potrzebna do uzyskania dziewięciu różnych perspektyw każdej klatki obrazu 2D, która przez mózg widza odbierana jest jako obraz trójwymiarowy.

Technologia Toshiby wykorzystuje zintegrowany system wizyjny, który jednocześnie wysyła na ekran LCD kilka obrazów o różnej paralaksie kontrolując i optymalizując emisję światła i kierunek prezentacji obrazów tak aby były widoczne pod szerokim kątem. Widz, nawet poruszając głową podczas oglądania telewizji nie zauważy spadku jakości obrazu 3D.

W planach firmy wprowadzenie nowych telewizorów 3D na rynek europejski ma wytyczyć przyszłe kierunki rozwoju branży elektroniki użytkowej. Telewizory 3D nie wymagające okularów pozycjonowane są jako high-end. Wyposażone w najbardziej zaawansowane rozwiązania technologiczne, będą propozycją dla najbardziej wymagającej – i najbogatszej – grupy konsumentów.

Nowe oznaczenia kabli HDMI, które rok temu zapowiedziała organizacja HDMI Working Group, stały się obowiązujące zarówno dla standardu HDMI 1.3, jak też HDMI 1.4. Nazwy obu dotychczasowych standardów nie mogą być już jedyną formą oznaczeń na kablach, opakowaniach lub w materiałach marketingowych. Producenci powinni teraz używać oznaczeń takich, jak: Standard HDMI Cable, High Speed HDMI Cable, Standard HDMI Cable with Ethernet oraz High Speed HDMI Cable with Ethernet. Na czym polegają różnice? 

Kable „with Ethernet” (na zdjęciu) umożliwiają obsługę aplikacji opartych na protokole IP. Transfer danych audio i wideo z internetu może odbywać się za pośrednictwem jednego kabla poprzez złącze HDMI. Nie jest więc potrzebny dodatkowy kabel ethernetowy  (tzw. Cat5e lub Cat6), aby wyświetlać na ekranie internetowe serwisy w rodzaju YouTube, „zaszyte” w funkcjach telewizora lub odtwarzacza Blu-ray. Lepsze wersje kabli „with Ethernet”umożliwiają dwukierunkową komunikację typu High Speed, jest to więc wstęp do internetowej telewizji interaktywnej.

Kolejna różnica to szybkość transferu danych poprzez złącze HDMI. Kable oznaczone jako „Standard” przesyłają sygnał HD 720p lub 1080i z prędkością 2.25 Gbit/sek. i działają zgodnie z częstotliwością 74.25 MHz. W przypadku produktów „High Speed” wartości te muszą wynosić odpowiednio: min. 1080p, 340 MHz i 10.2 Gbit/sek. Dotyczy to zarówno kabli zwykłych, jak też ethernetowych.

Warto pamiętać, że nowe kable zgodne z dotychczasowym standardem 1.4 (teraz „High Speed”) mogą zapewniać maksymalną rozdzielczość przesyłanego obrazu nawet do 4096×2160 pikseli bez przeplotu (rozdzielczość Quad HD 2160p) i wspierają rozwiązania 3D (do 1080p). Czy są niezbędne do oglądania telewizji trójwymiarowej? Nie, ponieważ większość producentów telewizorów i odtwarzaczy 3D używała do tej pory starszych standartów.

Na rynku pojawiły się też nowe typy konektorów. Dla standardu 1.4 (teraz „High Speed”) są to rozwiązania D i E. Typ D to wtyk Micro HDMI dla urządzeń przenośnych, takich jak np. telefony komórkowe. Z kolei Typ E przeznaczony jest do samochodowego systemu połączeń (Automotive Connection System) dla przesyłania wideo HD w samochodzie. To odpowiedź na rosnącą liczbę przenośnych urządzeń audio-wideo, które emitują obraz z rozdzielczości HD lub Full HD (w przyszłości Quad HD).  Jednak same kable to nie wszystko.

- Użytkownicy sprzętu powinni zwrócić uwagę, czy gniazda w posiadanych przez nich urządzeniach są zgodne z nowymi wersjami HDMI. Rzecz w tym, że nawet kabel HDMI High Speed  nie sprawi, że telewizor starszego typu będzie w optymalny sposób współpracował z odtwarzaczem Blue-Ray 3D - mówi Przemysław Stasiak, trener sprzedaży Hama Polska, jednego z największych producentów okablowania w Europie.

Do 1 stycznia 2012 roku w oznakowaniu kabli HDMI obowiązuje jednak wariant przejściowy. Polega na tym, że producenci kabli mogą podawać numer wersji HDMI – na przykład 1.4 – ale koniecznie z dodatkowym opisem informującym o obsłudze kanału Ethernet (HDMI Ethernet Channel) oraz zwrotnego kanału audio (Audio Return Channel). Od 1 stycznia 2012 roku oznaczenia opisowe będą już jedynymi możliwymi, zaś oznakowania typu 1.3 lub 1.4 zupełnie znikną z półek sklepowych.

W połowie 2009 roku oficjalnie wprowadzony został nowy standard transmisji multimediów – HDMI 1.4. Na rynku pojawia się coraz więcej kabli zgodnych z tą specyfikacją. Czym się różnią od poprzednich wersji HDMI?

W standardzie HDMI 1.4, w jednym kablu zintegrowany został kanał Ethernet Channel (HEC), który umożliwia użytkowanie jednocześnie wielu urządzeń AV, korzystających z Internetu, bez dodatkowego kabla sieciowego. Zastosowano w nim również technologię Audio Return Channel (ARC). Pozwala ona wyeliminować z systemu kabel audio, który dotychczas prowadził sygnał zwrotny z wbudowanego tunera TV do amplitunera kina domowego. Tak więc połączenie audio będzie działało w obie strony tylko na jednym kablu. Ponadto najnowszy HDMI 1.4 pozwala na obsługę najnowszych formatów 3D i 4K. 

Niewątpliwie producenci każą sobie za to słono płacić. Tym bardziej, że nowe kable to czasem niemal designerskie dzieła sztuki. Na przykład Bridge Elite HDMI 1.4 (na zdjęciu) został wykonany z najwyższej jakości miedzi beztlenowej PC OFC (Pure Crystal Oxygen-Free Copper), a jego wtyki pokryte zostały 24-karatowym złotem. Cena – ok.200 zł za 1-metrowy odcinek. Dla porównania – kabel HDMI 1.3b (obsługuje 48-bitową głębię kolorów) mniej renomowanej firmy można kupić dziesięć razy taniej.