Wiele osób uważa, że dobry dźwięk to po prostu dobry dźwięk. Ale różnica między zestawem Hi-Fi do słuchania muzyki (po prawej) a systemem nagłośnienia 5.1 do kina domowego (po lewej) jest zasadnicza. Inaczej mówiąc – obydwa systemy służą do zupełnie innych celów.

Zacznijmy od kina domowego. Współczesne filmy posiadają bez wyjątku dźwięk wielokanałowy. Ma on bardzo szeroką skalę – od cichych szmerów do ogłuszających eksplozji. Szczególną rolę odgrywa tu subwoofer, emitujący głębokie basy, od których trzęsą się ściany. Z kolei do dobrego słyszenia dialogów niezbędny jest doskonałej jakości głośnik centralny.

Przednie boczne głośniki odgrywają tylko pomocniczą rolę. W kinie domowym dźwięk ma bowiem szczególny charakter – czasem jest to stereo, a czasem tylko „punktowe” efekty audio.

Zupełnie inaczej jest w przypadku zestawu Hi-Fi, służącego do słuchania muzyki. Tu nagrania z wielokanałowym dźwiękiem występują bardzo rzadko. 99 procent całej muzycznej produkcji jest nagrane w stereo z dynamiczną kompresją. Basy są o wiele bardziej delikatne, niż w przypadku audio z filmów, a efekt „trzęsących się ścian” niemal nie występuje.

Jaki stąd wniosek? Jeśli system audio ma służyć ci przede wszystkim do oglądania filmów, największe pieniądze zainwestuj w dobry centrany głośnik i subwoofer. Jeśli natomiast na jeden obejrzany film przypada 10 słuchanych płyt, najważniejsza będzie dobra jakość głośników stereo. Niestety, żadnej firmie nie udało się jak dotąd stworzyć uniwersalnego systemu audio, który pogodził by te dwa sprzeczne cele.

DVB-T to skrót angielskiego terminu Digital Video Broadcasting-Terrestial, który oznacza cyfrowe nadawanie obrazu z nadajników naziemnych. Standard ten został po raz pierwszy zastosowany w 1997 roku i jest wciąż rozwijany.

W DVB-T cyfrowe video, dźwięk i dane dodatkowe (np. opisy programów) są przesyłane w strumieniu transportowym MPEG. Do kompresji audio/video w polskiej telewizji naziemnej stosuje się stardard MPEG-4 (H.264). W krajach, które wprowadziły telewizję cyfrową wcześniej, wykorzystywany jest starszy standard MPEG-2.

Do odbioru naziemnej telewizji cyfrowej potrzebny jest dekoder (tuner) DVB-T z możliwością dekodowania video przesyłanego w MPEG-4 (H.264). Dekodery takie występują w trzech wersjach:

• jako tunery wbudowane w telewizor lub monitor
• jako osobne urządzenia (set-top boxy) podłączane do telewizora
• jako tunery USB, podłączane do komputera

Zdecydowana większość sprzedawanych obecnie telewizorów jest wyposażona w tuner DVB-T MPEG-4 (H.264). W modelach sprzedawanych kilka lat temu instalowano tunery dekodujące starszy standard MPEG-2. Dlatego nie można na nich oglądać telewizji cyfrowej (jest tylko dźwięk). Rozwiązaniem jest zakup set-top boxa lub tzw. modułu transkodującego z MPEG-4 na MPEG-2.

W sprzedaży były też (i są nadal) telewizory oznaczone jako HD Ready. Symbol ten oznacza, że nie są one wyposażone w tuner DVB-T. Do takich telewizorów konieczny jest zakup set-top boxa, chyba, że ma on służyć np. wyłącznie jako odbiornik telewizji kablowej, gdzie dekoder dostarcza operator.

Oferta dekoderów DVB-T w wersji set-top box jest obecnie bardzo szeroka. Ceny zaczynają się od ok.170 zł a kończą na ok.700 zł. Najtańsze są dekodery, nie posiadające możliwości odbioru obrazu HD i wielokanałowego dźwięku Dolby Digital w standardzie AC-3 i E-AC-3. Umożliwiają one odbiór programów cyfrowych w standardowej rozdzielczości (SD) z dźwiękiem stereo (MP2).

Na chwilę obecną takie parametry wystarczą do odbioru wszystkich programów naziemnej telewizji cyfrowej nadawanych w Polsce, ponieważ żaden z nich nie jest emitowany w wysokiej rozdzielczości (HD), a wszystkie mają dźwięk stereo (przy niektórych, równolegle, jest także nadawany dźwięk Dolby Digital AC-3). Należy jednak pamiętać, że telewizja cyfrowa szybko się rozwija i za kilka lat dostępne będą już kanały HD z dźwiękiem Dolby Digital. Jeśli nadawcy przestawią się szybko na te standardy, tanie dekodery mogą okazać się bezużyteczne.

Kolejna wersja dekodera DVB-T to tuner USB do komputera. Umożliwia on odbiór programów naziemnej telewizji cyfrowej (a także analogowej) na pecetach i – w innej wersji – także na Macintoshach. Tuner taki przypomina wyglądem zwykły pendrive z dodatkowym wyjściem do anteny zewnętrznej. W zestawie znajduje się także płytka z oprogramowaniem, które należy zainstalować na komputerze, by móc oglądać naziemną telewizję cyfrową. Ceny takich dekoderów wynoszą obecnie ok. 160-170 zł.

Dekodery DVB-T, zarówno w wersji set-top box, jak i USB, umożliwiają zwykle nagrywanie programów telewizji cyfrowej (fukcja PVR): na zewnętrzną pamięć (pendrive) lub na dysk komputera. Mają także wiele innych funkcji, których nie ma telewizja analogowa: przewodnik po programach, opisy programów, funkcję teletekstu, PIP (obraz w obrazie) itp. Więcej informacji na temat dekoderów DVB-T można znaleźć pod tym linkiem.

Philips nie był jak dotąd multimedialną potęgą, koncentrując się raczej na niszowych sprzętach w rodzaju telewizorów w formacie 21:9. Ale kto późno przychodzi, ten musi dużo zaoferować. No i tanio.

Odtwarzacz multimedialny Philips HMP3000 to pierwszy taki sprzęt tej marki. Wyposażony został solidnie. Jako jeden z nielicznych odtwarzaczy, odczytuje format DivX Plus HD, a także zewnętrzne pliki z napisami w formatach min. takich jak: .txt .srt. .smi .sub. Umożliwia również manualną synchronizację ścieżki napisów ze ścieżką video. Funkcja ta pozwala na dokładne dopasowanie napisów do filmu tak aby pojawiały się dokładnie w tym momencie w którym powinny.

Urządzenie dodatkowo wyposażone zostało w dekodery dźwięku Dolby Digital oraz DTS2.0+Digital Out, dzięki którym jest w stanie odtworzyć dźwięk w zasadzie z każdego filmu.

HMP3000 ma złącze HDMI, USB 2.0 oraz gniazdo kart SD. Dostępny będzie na rynku od maja w cenie 249 zł. A na lipiec Philips już zapowiada kolejny model.

DVB. Digital Video Broadcasting - telewizja cyfrowa nadawana zgodnie z najbardziej rozpowszechnionym na świecie schematem kodowania i modulacji.

DVB-T. DVB-Terrestial - naziemna telewizja cyfrowa.

DVB-C. DVB-Cable – odmiana systemu telewizji cyfrowej, używana w sieciach kablowych.

DVB-H. DVB-Handheld – system naziemnej telewizji cyfrowej, odbieranej za pomocą urządzeń przenośnych, takich jak smartfony, tablety itp.

DVB-S. DVB-Satellite - odmiana telewizji cyfrowej, przeznaczona do emisji satelitarnych.

AVC. Advanced Video Coding – zaawansowany standard kodowania sekwencji wizyjnych, odpowiadający MPEG-4 część 10 i H.264 , który jest używany w polskiej naziemnej telewizji cyfrowej

AC-3. Audio Coding 3 - system kodowania dźwięku wielokanałowego, opracowany w laboratoriach Dolby

HDTV. High Definition TV - telewizja wysokiej rozdzielczości. Istnieją dwa jej standardy: 720 na 1280 pikseli i 1080 na 1920 pikseli.

SDTV. Standard Definition TV - telewizja o standardowej rozdzielczości 486 na 720 pikseli

MUX . Multipleks - pasmo częstotliwości 8 megaherców, w którym są nadawane kanały naziemnej telewizji cyfrowej.

STB. Set Top Box – zewnętrzny odbiornik telewizji cyfrowej, przeznaczony do starszych typów telewizorów, nie posiadających własnego tunera DVB-T.

PAL. Phase Alternating Line -system kolorowej telewizji analogowej.

Home Theater Media Center brytyjskiej firmy Fast-teks to połączenie komputera, PVR-a, Blu-raya, konsoli do gry i wielokanałowego systemu dźwięku w jeden zintegrowany układ z wieloma podłączonymi bezprzewodowo wyświetlaczami (na zdjęciu). Dzięki temu telewizor, monitor komputerowy, notebook czy tablet mogą nam dostarczać zarówno filmy czy programy TV, jak i gry, muzykę oraz treści z internetu w dowolnym miejscu naszego domu.

Całość może być sterowana bezprzewodowo za pomocą specjalnej aplikacji na iPada. Nie ma więc potrzeby używania wielu pilotów jednocześnie. Co ciekawe, Home Theater Media Center nie jest kolejnym konceptem, który może doczekać się realizacji za kilka lat. To już działa.

Pomysł Brytyjczyków nie jest zresztą nowy i wpisuje się w trwające od dawna próby zintegrowania serwisów telewizyjnych i internetowych oraz domowego biura w jeden system, wykorzystujący wspólny serwer plików oraz zarządzany za pomocą jednego urządzenia. Celem jest nie tylko wyeliminowanie kolejnych gadżetów, w których zaczynamy powoli tonąć (TV, dekoder, PVR, Blu-Ray, amplituner, konsola, odtwarzacz multimedialny itd.) i które trzeba łączyć kilometrami kabli. To także próba stworzenia jednego wspólnego środowiska do nauki, pracy i rozrywki, bez konieczności mnożenia czy dublowania sprzętów.

W epoce multimediów problemem staje się podłączenie glośników do wszystkich sprzętów emitujących dźwięk. A co dopiero, kiedy tych głośników ma być sześć?

Jeśli nie stać nas na wypasiony amplituner za kika tysięcy złotych, pozostaje nam tańsze rozwiązanie. Takie jak np. Logitech Surround Sound Speakers Z906 za ok. 1500 zł. To zestaw głośników 5.1 z certyfikatem THX, zapewniający przestrzenny dźwięk o mocy 500 watów. Dzięki cyfrowym i analogowym wejściom (cyfrowe wejścia optyczne, cyfrowe wejścia koncentryczne, wejścia audio RCA lub wejścia 3.5 mm) zestaw pozwala na podłączenie do sześciu urządzeń jednocześnie, takich jak telewizor, odtwarzacze DVD i DVR lub Blu-ray, konsole do gier Xbox 360 lub Playstation 3, komputer, iPod itp. 

Inne cechy zestawu:

• Głośniki satelitarne: 5 x 67 W
• Subwoofer: 165 W
• Ścieżki dźwiękowe Dolby Digital 5.1
• Dekodowanie DTS
• 3D Stereo (przestrzenny dźwięk z dwukanałowych źródeł dźwięku)
• Wieżowy panel sterowania
• Zawieszane cztery głośniki satelitarne
• Zawieszany głośnik centralny
• Subwoofer typu side-firing
• Pilot na podczerwień

Multimedia to nie tylko coraz lepszy obraz, ale także dźwięk. Ostatnio mało na ten temat pisałem, pora więc przedstawić dwie nowości, które właśnie się pojawiły.

Pierwsza to zestaw 2.1 (dwa głośniki stereo plus subwoofer) XpertTouch Speaker Set firmy Trust (powyżej). W zasadzie to sprzęt do komputera, ale ciekawy design pozwala na połączenie go z telewizorem czy odtwarzaczem Blu-ray/DVD i wykorzytywanie jako źródła dźwięku w takim mini-kinie domowym.

To, czym wyróżnia się XpertTouch, to panel dotykowy bez przycisków. Znajduje się on z przodu subwoofera i można nim regulować dźwięk koniuszkami palców. Poza panelem dotykowym XpertTouch ma jeszcze jedną wyróżniającą go cechę: podświetloną krawędź, emitującą trzy kolory. Jeżeli regulujesz głośność, krawędź jest niebieska. Przy nastawianiu wysokich tonów pojawia się fiolet, a basów – czerwień. Sugerowana cena detaliczna takiego sprzętu to ok. 190 zł brutto.

Zestaw 2.1 nie zapewni oczywiście pełnych wrażeń kina domowego, dlatego warto przyjrzeć się drugiej nowości – zestawowi Genius SW-HF5.1 5050 V2. (poniżej).

To już poważny zawodnik. Moc 150 Watów ukryta w eleganckim wiśniowym drewnie oraz 6-kanałowy system głośników mogą zmienić dom w salę koncertową, kinową lub pokój do gier.

W nowej wersji produktu Genius przeniósł część mocy z subwoofera (obecnie 50W), na satelitarne głośniki o mocy równej 20W każdy. Zestaw wykorzystuje cyfrowy wzmacniacz klasy D, dzięki któremu głośniki uzyskują większą moc wyjściową. Tak jak poprzednia wersja, zestaw jest kompatybilny ze wszystkimi odtwarzaczami DVD, CD/MP3, konsolami do gier oraz kartami dźwiękowymi PC. Nowe głośniki są już w sprzedaży w cenie ok. 380 złotych brutto.

Nie jest to wprawdzie nowy gadżet – po raz pierwszy Sony pokazało go na wrześniowych targach IFA w Berlinie – ale wiemy już, kiedy pojawi się w Polsce; pod koniec lutego. Cena nie została podana, ale jeśli w USA kosztuje to cacko 1700 dolarów, to można się spodziewać czegoś w okolicach 5,5-6 tysięcy PLN. Niedużo, biorąc pod uwagę, że 3D Vaio z serii F to jeden z pierwszych notebooków z odtwarzaczem Blu-ray 3D, na którym można oglądać filmy trójwymiarowe jak w prawdziwym telewizorze.

Co mamy w tym sprzęcie:

• Wyświetlacz Vaio Premium Full HD 16,0″ (40,6 cm) umożliwiający reprodukcję obrazu 3D
• Przełączanie między trybami 3D i 2D przez naciśnięcie jednego przycisku
• Przekształcanie dwuwymiarowych filmów na obraz trójwymiarowy
• Realistyczny dźwięk przestrzenny dzięki technologii S-Force 3D i wewnętrznym głośnikom bass reflex
• Szybkie przesyłanie danych przez łącze USB 3.0
• Procesor IntelCore i7
• Karta graficzna NVIDIAGeForce zgodna z DX11, odpowiedzialna za płynną reprodukcję obrazu filmowego Full HD i gier

W odróżnieniu od ekranów 3D z pasywnym polaryzatorem, w notebookach Vaio F wykorzystano technologię sekwencyjnego wyświetlania klatek oraz sterowanie podświetleniem LED. Działanie tej technologii polega na naprzemiennym wyświetlaniu obrazów Full HD (1920 x 1080) dla lewego i prawego oka przy maksymalnej szybkości zmian obrazu wynoszącej 240 klatek na sekundę. Mówiąc prościej – na Vaio 3D filmy trójwymiarowe możemy oglądać po założeniu okularów z aktywną przysłoną, takich samych jak do telewizora 3D Bravia.

 Aby przełączać się między trybami oglądania 2D i 3D, wystarczy nacisnąć przycisk 3D. Standardowo obsługiwane są gry 3D oraz filmy 3D z płyt Blu-ray Disc i innych źródeł. Można oglądać trójwymiarowe panoramy sfotografowane aparatami cyfrowymi Cyber-shot i lustrzankami cyfrowymi α. Oprócz tego, naciskając przycisk, można uzyskać symulowany obraz trójwymiarowy z dwuwymiarowego obrazu z płyty Blu-ray Disc albo DVD.

Technologia S-Force 3D pozwala z kolei uzyskać wirtualny, 5.1-kanałowy efekt przestrzenny przy odtwarzaniu dźwięku przez dwa wbudowane głośniki bass reflex. W efekcie dwu- lub trójwymiarowy obraz jest uzupełniony mocnym, realistycznym dźwiękiem. Laptop jao część zestawu kina domowego? Tego jeszcze nie próbowaliśmy.

Nowe oznaczenia kabli HDMI, które rok temu zapowiedziała organizacja HDMI Working Group, stały się obowiązujące zarówno dla standardu HDMI 1.3, jak też HDMI 1.4. Nazwy obu dotychczasowych standardów nie mogą być już jedyną formą oznaczeń na kablach, opakowaniach lub w materiałach marketingowych. Producenci powinni teraz używać oznaczeń takich, jak: Standard HDMI Cable, High Speed HDMI Cable, Standard HDMI Cable with Ethernet oraz High Speed HDMI Cable with Ethernet. Na czym polegają różnice? 

Kable „with Ethernet” (na zdjęciu) umożliwiają obsługę aplikacji opartych na protokole IP. Transfer danych audio i wideo z internetu może odbywać się za pośrednictwem jednego kabla poprzez złącze HDMI. Nie jest więc potrzebny dodatkowy kabel ethernetowy  (tzw. Cat5e lub Cat6), aby wyświetlać na ekranie internetowe serwisy w rodzaju YouTube, „zaszyte” w funkcjach telewizora lub odtwarzacza Blu-ray. Lepsze wersje kabli „with Ethernet”umożliwiają dwukierunkową komunikację typu High Speed, jest to więc wstęp do internetowej telewizji interaktywnej.

Kolejna różnica to szybkość transferu danych poprzez złącze HDMI. Kable oznaczone jako „Standard” przesyłają sygnał HD 720p lub 1080i z prędkością 2.25 Gbit/sek. i działają zgodnie z częstotliwością 74.25 MHz. W przypadku produktów „High Speed” wartości te muszą wynosić odpowiednio: min. 1080p, 340 MHz i 10.2 Gbit/sek. Dotyczy to zarówno kabli zwykłych, jak też ethernetowych.

Warto pamiętać, że nowe kable zgodne z dotychczasowym standardem 1.4 (teraz „High Speed”) mogą zapewniać maksymalną rozdzielczość przesyłanego obrazu nawet do 4096×2160 pikseli bez przeplotu (rozdzielczość Quad HD 2160p) i wspierają rozwiązania 3D (do 1080p). Czy są niezbędne do oglądania telewizji trójwymiarowej? Nie, ponieważ większość producentów telewizorów i odtwarzaczy 3D używała do tej pory starszych standartów.

Na rynku pojawiły się też nowe typy konektorów. Dla standardu 1.4 (teraz „High Speed”) są to rozwiązania D i E. Typ D to wtyk Micro HDMI dla urządzeń przenośnych, takich jak np. telefony komórkowe. Z kolei Typ E przeznaczony jest do samochodowego systemu połączeń (Automotive Connection System) dla przesyłania wideo HD w samochodzie. To odpowiedź na rosnącą liczbę przenośnych urządzeń audio-wideo, które emitują obraz z rozdzielczości HD lub Full HD (w przyszłości Quad HD).  Jednak same kable to nie wszystko.

- Użytkownicy sprzętu powinni zwrócić uwagę, czy gniazda w posiadanych przez nich urządzeniach są zgodne z nowymi wersjami HDMI. Rzecz w tym, że nawet kabel HDMI High Speed  nie sprawi, że telewizor starszego typu będzie w optymalny sposób współpracował z odtwarzaczem Blue-Ray 3D - mówi Przemysław Stasiak, trener sprzedaży Hama Polska, jednego z największych producentów okablowania w Europie.

Do 1 stycznia 2012 roku w oznakowaniu kabli HDMI obowiązuje jednak wariant przejściowy. Polega na tym, że producenci kabli mogą podawać numer wersji HDMI – na przykład 1.4 – ale koniecznie z dodatkowym opisem informującym o obsłudze kanału Ethernet (HDMI Ethernet Channel) oraz zwrotnego kanału audio (Audio Return Channel). Od 1 stycznia 2012 roku oznaczenia opisowe będą już jedynymi możliwymi, zaś oznakowania typu 1.3 lub 1.4 zupełnie znikną z półek sklepowych.