Wpis pochodzi z bloga ObywatelHD.pl.

Panasonic miał ciężki rok, ale wydaje się po nim podnosić. Sony też nie miało lekko, ale również szykuje duże zmiany. Czy dwaj giganci z Japonii połączą siły, by wspólnie zaistnieć na arenie OLED?

Nic nie wskazuje na to, by rok 2013 miał być przełomowy dla technologii OLED. Przynajmniej nie pod względem zastąpienia LCD i plazm. Na to jeszcze za wcześnie. Mała rewolucja jednak nastąpi, bo LG i Samsung wydadzą swoje pierwsze, seryjnie produkowane telewizory OLED o przekątnych 55-cali. I to jeszcze w tym roku.

Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują na to, że to właśnie Koreańczycy będą rządzili na polu telewizorów OLED. Przynajmniej na początku. W przyszłym tygodniu LG prezentuje w Monako swój telewizor nowego typu (jadę go zobaczyć, macie jakieś pytania?), a Samsung nie pozostaje dłużny rodzimemu konkurentowi i również chwali się swoim super cienkim modelem wykonanym w nowej technologii.

Co z Japonią? Póki co jest w tyle. Co prawda Sony ogłosiło już oficjalnie, że zamierza ruszać z OLED-ami od przyszłego roku, a o pracach Panasonica krążą dość wiarygodne plotki, ale nie ma wątpliwości co do tego, że firmy z Kraju Kwitnącej Wiśni są za Koreą. Być może rozwiązaniem tego problemu będzie połączenie sił.

Według Reutersa Sony Corp i Panasonic Corp prowadzą rozmowy, których wynikiem ma być wspólna praca nad technologią OLED. Informacja bazuje na danych pochodzących z gazety Nikkei, źródła które już wielokrotnie udowodniło, że nawet jeśli pisze o plotkach, to bardzo wiarygodnych.

Taka kooperacja byłaby swoistym przełomem w polityce obydwu japońskich firm. Nie jest żadną tajemnicą, że Sony i Panasonic wolą raczej ze sobą rywalizować, niż współpracować. Koreańskie zagrożenie jest jednak dla nich obecnie zbyt silne.

Firmy, które planują komercjalizację telewizorów OEL na rok 2015, łączą siły w nadziei skrócenia czasu produkcji, dzięki wymianie technologii

- informuje Nikkei.

I póki co tyle w temacie. Niby nic, ale bardzo wiele. Sam fakt łączenia sił tych wieloletnich rywali jest wyraźnym sygnałem, że Japończycy wreszcie pojęli zagrożenie płynące ze strony Samsunga oraz LG i zaczęli podejmować radykalne kroki w celu utrzymania się w peletonie.

Bardzo dobrze. Nie dlatego, że jestem fanbojem tej czy innej marki, ale ze względu na zdrową konkurencję. Każda firma, bez ani jednego wyjątku, ma produkty lepsze lub gorsze. Zarówno LG, Samsung, Panasonic jak i Sony czasem wydają coś ciekawego, a innym razem kompletnie nietrafionego. Ważne jednak, by wszyscy robili to nadal. Inaczej ceny nie będą spadały, technologia będzie rozwijać się wolniej, a my wszyscy będziemy mieli mniejszy wybór ciekawych produktów.

Tak więc trzymam kciuki za kooperację Sony i Panasonica. Niech dadzą czadu z OLED-ami. Najwyższa pora.

Wpis pochodzi z bloga ObywatelHD.pl.

Niektórzy producenci starają się nam wmówić, że przyszłość jest już dziś. Brzmi ciekawie, ale gdy ogląda się wizje futurologów, to łatwo zrozumieć, że nie ma w tym wiele prawdy. Przed nami jeszcze niejedna rewolucja technologiczna. I to nie tylko w sferze samego sprzętu, ale całego otoczenia.

Ekran w ekranie

Pokoje dzienne są wykorzystywane w różny sposób. Czasem chcesz czegoś bardzo wciągającego, a innym razem nie

- powiedział Nick Thexton z firmy NDS w wywiadzie dla serwisu Wired. Przeprowadzono go przy okazji pokazu interaktywnej instalacji Surface, futurystycznej wizji domu przyszłości, w którym ekrany zajmują całe ściany.

Konstrukcja NDS nie była tania. Kosztowała 30 000 dolarów i składała się z sześciu ekranów LCD połączonych w całość dzięki oprogramowaniu napisanemu w HTML5 i działającemu w przeglądarce Chrome. Takiego języka użyto oczywiście w celu integracji całego zestawu z jeszcze jednym ekranem – iPada.

Jaka jest wizja salonu według wspomnianej firmy? Bardzo prosta i skomplikowana zarazem. Ekrany mają zajmować dużą przestrzeń, ale pozwalać na swobodne dostosowywanie treści na nich wyświetlanych. Tak byśmy nie musieli patrzeć na gigantyczną głowę prezentera telewizyjnego podczas śniadania. Nie, nie. W cyfrowym domu przyszłości wystarczy kilka prostych komend lub gestów, by obraz w obrazie zmniejszyć, a wolną przestrzeń zastąpić innym widgetem lub po prostu wzorem zlewającym się perfekcyjnie z tapetą. Taka elektroniczna ściana ma nie odróżniać się niczym od zwykłej… poza tym, że pozwoli na interakcję.

Za kilka lat będziemy w stanie kupić telewizor zakrywający całą ścianę i spełniający rolę tapety

- dodaje Nigel Smith, szef marketingu NDS i może mieć rację. Szczególnie teraz, w przeddzień rewolucji związanej z OLED.

Ekrany wszędzie

OLED nie jest technologią idealną, ma problemy z żywotnością i póki co jest pioruńsko drogi, ale ma trzy podstawowe zalety, które mogą sprawić, że wizja zamienienia całej ściany w interaktywny wyświetlacz o super wysokiej rozdzielczości stanie się niedługo całkiem realna.

Po pierwsze wyświetlacze takiego typu mają szerokie kąty boczne, a więc mogą (przynajmniej w teorii) idealnie zlewać się ze ścianą, nie tracąc na jakości nawet podczas przemieszczania się po pokoju.

Druga i trzecia kwestia są związane z wymiarami. Penele OLED mogą być duże, a zarazem niewielkie. Mowa tu o wyświetlaczach, których przekątne mogą iść w kilkaset cali. Dzisiaj to nierealne ze względu na koszty produkcji, ale za kilkanaście lat może być zupełnie naturalne. Co ważne przy ogromnych przekątnych, zostają jednocześnie niewielkie gabaryty. O tym, że wyświetlacze OLED mogą być nawet giętkie, pisałem już nieraz. Póki co plany dużych producentów dotyczą jedynie możliwych do wyginania komórek, ewentualnie tabletów. Ale to dlatego, że ta myśl techniczna dopiero raczkuje. Super cienkie, nawet zwijane w rulon, telewizory, to tylko kwestia czasu.

A jeśli tak, to co stoi na przeszkodzie, by nowoczesny odbiornik kupować dosłownie na metry, przycinać do własnych potrzeb i wieszać na ścianę jak tapetę? Brzmi bardziej jak fiction niż science? Ależ skąd! Testy cięcia paneli oświetleniowych OLED przeprowadza się już teraz. A przecież mówimy o technologii, która na dobrą sprawę jest póki co obecna jedynie w sektorze komórkowym.

Ekran? Jaki ekran!

A może przyszłość naszych domów jest jeszcze piękniejsza? Może nie musi być związana z jednym czy dwoma ekranami. Może odbiornik nie jest nam w ogóle potrzebny. Po co ograniczać się do telewizora zawieszonego w konkretnym miejscu, skoro możemy go mieć ze sobą cały czas.

Projekt Google Glass, elektronicznych okularów poszerzających świat o cyfrowe projekcje wyświetlane tuż przed naszymi oczami, sprawił że temat elektroniki noszonej na naszych ciałach powrócił do łask. Taki sprzęt już nawet istnieje, a prace nad nim trwają w niejednym laboratorium. Wiadomo jednak, że siła przebicia maszynki promocyjnej Google nie ma sobie równych.

Z czymś takim na nosie wielkość telewizora, jego grubość czy waga nie miałyby najmniejszego znaczenia. System rzeczywistości rozszerzonej mógłby zmieniać nasze otoczenie na bieżąco. Po co montować telewizor na ścianie, skoro wirtualny obraz może unosić się w powietrzu wszędzie tam gdzie spojrzymy.

Technicznie jest to możliwe nawet dzisiaj. Jedynym problemem jest brak odpowiedniego oprogramowania.

Treść jest królem

Sprzęt do rzeczywistości rozszerzonej istnieje. Duże telewizory o rozdzielczościach ponad Full HD są drogie, ale też można już je kupić. Problemem stojącym na drodze do ziszczenia wizji o cyfrowym mieszkaniu nie jest więc sam sprzęt, ale jego oprogramowanie. Co z tego, że kupimy 145 calowy telewizor 8K Panasonica, czy jego odpowiednik od Sharpa, skoro nie ma jeszcze filmów w takiej rozdzielczości. To samo tyczy się zamieniania ścian naszych domów w cyfrowe centra rozrywki, czy noszenia na nosie elektronicznych okularów dla rzeczywistości rozszerzonej. Drogi sprzęt po prostu, by się marnował.

Co może to zmienić? Popularyzacja. Wystarczy spojrzeć co stało się z rynkiem smartfonów po gigantycznym sukcesie iPhona oraz następującym po nim triumfie iPada. Sprzęt kupiły miliony osób, oprogramowanie dodatkowe zaczęło sprzedawać się jak ciepłe bułeczki, jego twórcy zarobili krocie, zaczęli więc tworzyć więcej treści itd. Dzisiaj nikt nie wątpi już w to, że telefon może służyć do czegoś więcej niż tylko dzwonienia i SMS-owania, a tablety zajęły ważny fragment rynku.

Z drugiej strony o elektronicznych lustrach mających zamienić nasze łazienki w cyfrowe centra komunikacji i rozrywki słyszymy od lat. Czy ktoś z Was widział kiedyś taką zabawkę w normalnym domu?

Zapał studzi też oczywiście cena. Nowinki kosztują sporo. Niestety nie stanieją, dopóki się nie upowszechnią.

Dom przyszłości

Jesteśmy więc skazani na czekanie. Wizja wspomnianej na początku firmy NDS jest całkiem realna. I to nawet dzisiaj. Tylko, że w roku 2012 kosztuje ona zbyt wiele, by najwięksi producenci odważyli się zaatakować ostro rynek. Zmieni się to wraz z popularyzacją dużych OLED-ów, rozwojem technologii rozdzielczości 4K i 8K, a także takimi nowinkami jak Project Glass od Google.

Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że to kwestia kilku lat. Warto więc uzbroić się w cierpliwość i póki co nie kupować nowej tapety. Niedługo może będzie ona zbędna, bo jej miejsce zajmie telewizor.

Nie od dziś wiadomo, że jedną z największych bolączek technologii OLED, jest jej żywotność. Okazuje się, że to właśnie z jej powodu Samsung używa w swoich ekranikach AMOLED układu pikseli PenTile.

Wyświetlacze tego typu można znaleźć w sprzęcie przenośnym koreańskiego producenta. Ot chociażby w najnowszym Samsungu Galaxy S3 (ekran 4,8 cala o rozdzielczości 1280 x 720 pikseli). W technologii PenTile obraz jest tworzony w nietypowym układzie pikseli widocznym na zdjęciu. Jest w nim dwukrotnie więcej zielonych subpikseli od niebieskich. Do tej pory Samsung utrzymywał, że taki układ został zastosowany dla poprawienia jakości obrazu. Teraz wiadomo, że nie tylko po to. Niebieskie subpiksele w panelach OLED zużywają się najszybciej, dlatego właśnie Koreańczycy stosują takie rozwiązanie. Philip Berne, przedstawiciel producenta, powiedział w rozmowie z redaktorem serwisu MobileBurn, że układ RGBG (red, green, blue, green – kolory czerwony, zielony, niebieski, zielony) zwiększa żywotność wyświetlaczy w stosunku do rozwiązania RGB.

Problemem PenTile jest ostrość obrazu, która czasem pozostawia wiele do życzenia. Ten aspekt poprawia się jednak wraz z rosnącą rozdzielczością matryc AMOLED. Samsung pracuje też nad tradycyjnymi ekranami tego typu. Dla przykładu tablet Samsung Galaxy Tab 7.7 ma 7,7 calowy wyświetlacz Super AMOLED Plus o rozdzielczości 1280 x 800 pikseli wykonany w tradycyjnej technologii RGB. Na tak dużym wyświetlaczu bolączki związane z PenTile mogłyby być za bardzo uciążliwe

Niedługo jadę zobaczyć OLED LG. Tym czasem Samsung zrobił swojemu rodzimemu konkurentowi psikusa i znienacka pokazał swój 55-calowy panel OLED.

O telewizorze ES9500 słyszeliśmy już oczywiście wielokrotnie wcześniej, ale podczas koreańskich targów 2012 World’s Fair Samsung pokazał pierwszy egzemplarz wyprodukowany masowo. Podał też kilka nowych szczegółów.

Po pierwsze do listy nowych funkcji dodał Smart Dual View, czyli coś, co znamy już doskonale z paneli LG i Philipsa. To ciekawe wykorzystanie funkcji odbiornika 3D, dzięki, której na jednym telewizorze można oglądać jednocześnie dwa, pełnoekranowe obrazy 2D. Wystarczy, że dwóch widzów założy na nosy okulary 3D, które będą pokazywały tylko jeden z dwóch składowych obrazów (symulację 3D tworzy się dzięki pokazywaniu dwóch obrazów – jednego dla lewego, i drugiego dla prawego oka). Nie jest to żadna nowość, a na domiar złego po testach telewizora LG LM670S trochę mnie ta funkcja rozczarowała, ale dobrze że Samsung nie zostaje w tyle.

Oczywiście OLED ma też mieć lepszą jakość obrazu, szybkość matrycy, 3D bez efektu crosstalk itd. itp.

Z nowych konkretów swoje dwa grosze dodaje Associated Press, które donosi że Samsung ES9500 ma trafić na półki sklepowe w drugiej połowie roku i kosztować około 10 milionów koreańskich wonów. To około 30 000 zł.

Fot. Samsung Tomorrow

W lutym pisałem o firmie eMagin, która dostała 1,12 miliona dolców na opracowanie miniaturowego wyświetlacza OLED o rozdzielczości 1920 x 1200 pikseli. Prace chyba idą nieźle, bo fundusze sypią się dalej.

Tym razem amerykańska armia, sponsorująca cały ten projekt, zafundowała producentowi dodatkowe 3,1 miliona dolarów. Jest to część budżetu programy Remote Viewer, dzięki któremu amerykańscy żołnierze mają dostać w swe ręce nowe gadżety – przenośne komputery, miniaturowe wyświetlacze w hełmach, na rękach itd. itp. Pierwsze mikrowyświetlacze mają trafić do armii pod koniec tego roku.

Czemu o tym wszystkim piszę? Z prostego powodu. Bardzo podobają mi się takie wyświetlacze. Nie żebym potrzebował rozdzielczości Full HD na przekątnej kilku centymetrów, ale sam fakt, że stworzenie czegoś takiego jest możliwe, sprawia że nie mogę przestać się uśmiechać. Prędzej czy później takie nowinki trafią też do sektora publicznego. Wyobraźcie sobie na przykład zegarki w takiej formie jak konstrukcje z wykorzystaniem iPoda Nano, ale z kilkukrotnie lepszymi wyświetlaczami.

Wpis pochodzi z bloga ObywatelHD.pl.

Bez większego zaskoczenia potwierdzam wcześniejsze przypuszczenia o tajemniczym zaproszeniu LG. Tak, chodzi o 55-calowy telewizor OLED. Super cienki, niezwykle piękny i zapewne przerażająco drogi. Ale działający i sprzedawany seryjnie, a to w przypadku dużych OLEDów nowość. Co chcecie o nim wiedzieć?

Specjalnie dla Was wybieram się na pokaz nowinki LG do Monako. Czekam na Wasze pytania w sprawie telewizora OLED. Nie wiem jakie LG będzie miało na miejscu warunki i jak wieloma szczegółami będzie się chciało dzielić (liczę, że wszystkimi, skoro to premiera), ale postaram się wyciągnąć od tych koreańskich czarodziei wszystko co chcecie wiedzieć.

A więc 55 cali OLED LG. O co mam pytać?

Wpis pochodzi z bloga ObywatelHD.pl.

Super jasne diody LED są mało interesujące w porównaniu do możliwości oświetleniowych jakie niesie ze sobą technologia OLED. Pisałem o niej wielokrotnie na tym blogu, bo OLED to nie tylko nowe telewizory, komórki z giętkimi ekranami i tablety o znakomitych rozdzielczościach. To także szansa na energooszczędne źródła światła na miarę XXI wieku. Firma Sumitomo Chemical pokazywała coś takiego we Frankfurcie podczas targów Light Building 2012.

Producent zaprezentował 60 różnych kolorów paneli oświetleniowych OLED o rozmiarach 10 x 10 centymetrów. Dawniej ta sama firma chwaliła się mniejszą wersją tego samego urządzenia o rozmiarze 5 x 5 cm.

Dlaczego oświetlenie OLED powinno nas podniecać? Ot chociażby dlatego, że polimer użyty jako basa pod tego typu „lampki” ma zaledwie 1μm grubości. Do usztywnienia konstrukcji Sumitomo Chemical użyło szkła, ale w teorii mógłby to być inny, giętki polimer. Mówimy więc o oświetleniu, które można wyginać owinąć wokół słupa informacyjnego, wszyć w ubranie lub po prostu powiesić na ścianie jak obraz czy tapetę.

Panel ma jasność 1000 cd/m2 i wydajność 10 lm/W. Barwy widoczne na zdjęciach były podobno inspirowane kulturą japońską i tamtejszymi herbaciarniami.

Prace nad tą nowinką mają potrwać do końca 2013 roku. Później Sumitomo Chemical planuje wystartować z próbną produkcją. Pierwsze wysyłki gotowego oświetlenia mają ruszyć pod koniec roku 2014 lub na początku 2015. Mamy więc jeszcze trochę czasu na pożegnanie się z tradycyjnymi żarówkami i energooszczędnymi świetlówkami.

Matryca cienka jak kartka papieru, ekran zwinięty w rolkę i jakość lepsza niż cokolwiek, co do tej pory widzieliśmy. Taki może być OLED. Ale czy już za rok?

Wszyscy mają OLED? Mam i ja!

O tym, że Samsung i LG wprowadzą w tym roku do sprzedaży swoje telewizory OLED wie zapewne każdy fan tej nowej technologii. Sytuacja na rynku zaczyna jednak wyglądać jeszcze ciekawiej. Ostatnio Sony zmieniło diametralnie swoją politykę i przyznało, że zaczyna stawiać na nowe technologie. Teraz pojawiły się plotki, jakoby już we wrześniu tego roku, podczas berlińskich targów IFA, swój prototyp telewizora OLED miał pokazać również Panasonic. To całkiem realne, bo to kolejny, japoński producent, który w zeszłym roku zanotował ogromne straty. Musi więc szukać nowych dróg powrotu na szczyt.

To już nie jest jednostkowa chęć wybicia się przed peleton, ale pierwsze wystrzały na froncie nowej wojny. I to takiej, która prędzej czy później doprowadzi do wyeliminowania konkurencyjnych i już dość leciwych technologii. Może nie za rok czy dwa, ale 10 lat? Na pewno. Szczególnie, że OLED-owy trend widać na całym świecie. Ostatnio do walki dołączyli nawet Chińczycy, udzielając wsparcia finansowego 19 firmom z tego sektora. Po co? By OLED kojarzył się z Chinami. Jeśli to dla Was nadal za mało, to co powiecie na przemysł motoryzacyjny? Audi prezentuje prototyp samochodu naszpikowanego od kół po dach ekranami nowej generacji, a fani szybkich motorów mogą dostać niekontrolowanego ślinotoku na widok dwuśladu Ducati 1199 Panigale, którego deska rozdzielcza to tak naprawdę panel OLED wysokiej jakości.

W pieniądzach siła

Skąd moje przekonanie o tym, że OLED będzie w przyszłości królował? Z powodu pieniędzy. Z obecnych technologii LCD i PDP nie da się wykrzesać już wiele więcej. Producenci doszli do ściany. Teraz muszą ją przebić. I już to robią. Po części za pomocą wszelkiej maści dodatków. Smart TV, 3D, otwarte przeglądarki internetowe i inne cuda, to właśnie dowód na to, że pod względem jakości obrazu i dźwięku wielkich zmian już dokonać nie można. I te możliwości się jednak wyczerpią. Wtedy będzie trzeba wejść z czymś zupełnie świeżym. I tu pojawia się OLED

W ubiegłym roku ten rynek warty był zaledwie 1,9 mld dolarów. W 2017 roku ma to być już 11 miliardów dolarów – 6 razy więcej

- pisał niedawno Andrzej, na bazie danych prognozowych z firmy Lux Research. W roku 2017 co trzeci smartfon ma mieć ekran OLED, a jeśli Apple zdecyduje się użyć tej technologii w swoim sprzęcie przenośnym (iPad oraz iPhone), to wartość tego sektora rynku wzrośnie do 35 milionów dolarów.

Czy tak się stanie? Nie wiadomo. Ale jest absolutnie pewne, że OLED będzie dalej rozwijany, promowany i popularyzowany. Nie dlatego, że przeciętny klient wypatruje z jakimś szczególnym podnieceniem super płaskich ekranów nowej generacji. Po prostu dlatego, że firmy takie jak Samsung, LG i cała reszta kompanii muszą generować zyski. Na nowinkach technicznych można zarobić nieźle. Trzeba tylko je mieć.

Już za rok?

Pytanie tylko kiedy to wszystko nastąpi w działce telewizorów? Komórki komórkami, samochody i motory – też znakomicie, ale osobiście czekam (oczywiście) na OLED dużych rozmiarów. I doczekam się już w tym roku… tylko co z tego? Mimo, że LG i Samsung wprowadzają w tym roku do sprzedaży swoje telewizory OLED o przekątnych 55 cali, a Sony i Panasonic chcą do nich dołączyć jak najszybciej się da, to absolutnie wszystkie telewizory tego typu o przekątnych ponad 50 cali będą drogie jak diabli!

Przy cenach rzędu 20-30 tysięcy złotych, nie ma co liczyć na popularyzację technologii w ciągu kilku miesięcy. Producenci ścigają się jak mogą, by szybko zaistnieć w sektorze dużych telewizorów OLED, ale prawda jest taka, że rok 2013 będzie dopiero etapem przygotowawczym do naprawdę ostrej walki w kolejnych latach.

Oczywiście możemy być pewni, że do połowy roku 2013 usłyszymy o kolejnych nowościach i rewolucji produkcyjnej, która umożliwi spadek cen dużych OLED-ów. Po dźwięku gongu nie można już zejść z ringu, więc producenci będą musieli walczyć. Jednak zanim w ich ofertach nie znajdzie się po kilka telewizorów nowego typu, a ceny nie zejdą chociażby do 10 000 zł, to nadal będą królować plazmy i LCD.

Jak długo? To proste. Aż przestaniemy je kupować.

Firma Sony się restrukturyzuje. Zwalnia ludzi i stawia na OLED. Problem w tym, że może nie podołać z produkcją własnych paneli nowej generacji. Możliwe, że kupi je od Samsunga.

O takich rewelacjach pisze The Korea Herald. Nie byłoby to aż tak dziwaczne, jak może się wydawać. Skoro w przypadku LCD i plazm wielu producentów kupuje matryce od innych firm, to dlaczego w przypadku OLED-ów miałoby być inaczej? Dla klientów końcowych miałoby to też pozytywny wydźwięk – więcej paneli na rynku. Sony planuje wprowadzić swój telewizor OLED w przyszłym roku, ale jeśli będzie miało samo zająć się produkcją, to ilości startowe mogą być niewielkie.

Inna sprawa, że wcześniejsze plotki mówimy o tym, że Sony zamierza kupować matryce OLED od LG lub AUO. Mamy więc trzy różne wersje i każda jest równie prawdopodobna. Aktualnie tylko jedna rzecz pozostaje bez mian – Sony wchodzi w świat dużych oledów za rok, a koreańska konkurencja za kilka miesięcy. W roku 2013 może czekać nas nowa wojna.

Trzy tysiące dolarów za metr kwadratowy. To nie cena mieszkania w Warszawie, tylko cena panelu OLED TV. Drogo? Jak na produkt wykorzystujący najnowszą technologię, raczej nie – w porównaniu z metrem kwadratowym betonowej podłogi w centrum stolicy. Dlaczego więc uważamy, że najnowszy 55-calowy Samsung OLED TV za 7900 dolarów (25 tys. zł) to przegięcie?

W miarę, jak OLED-y będą taniały, skutecznie zdominują nasze życie. W ubiegłym roku ten rynek warty był zaledwie 1,9 mld dolarów. W 2017 roku ma to być już 11 miliardów dolarów – 6 razy więcej. Takie przynajmniej są opublikowane niedawno prognozy firmy Lux Research.

Ale OLED to oczywiście nie tylko telewizory. W 2017 roku co trzeci smartfon ma być wyposażony w ekran, zbudowany w takiej technologii. Prawdziwa eksplozja OLED nastąpiłaby jednak dopiero wtedy, kiedy zdecydowałaby się wykorzystać je w swoich gadżetach firma Apple.

Gdyby wyświetlacze OLED trafiły do iPadów i iPhone’ów, byłaby to żyła złota dla ich producentów. Wartość rynku OLED na świecie w 2017 roku wzrosłaby wtedy do 35 miliardów dolarów. Na razie Apple tego nie planuje i wyświetlacze kilku kolejnych generacji jego gadżetów będą wykorzystywać jeszcze technologię TFT LCD. Ale Apple pewnie już negocjuje nowe ceny OLED-ów. I doskonale wie, że to od niego w dużym stopniu zależy przyszłość tej branży.