Dział badawczy ConsumerLab firmy Ericsson opublikował wyniki swojego dorocznego badania rynku „TV & Video Consumer Trend Report 2011” wykazujące, że ludzie spędzają nieco mniej czasu na oglądaniu stacji telewizyjnych mających ustalony program, a nieco więcej na oglądaniu telewizji na żądanie przesyłanej strumieniowo przez Internet. Ponad 38% respondentów stwierdziło, że ogląda telewizję na żądanie przez Internet więcej niż raz w tygodniu, a około 80% ogląda tradycyjną telewizję więcej niż raz w tygodniu.

Dane zbierano w Australii, Austrii, Brazylii, Chinach, Niemczech, Holandii, Rosji, Hiszpanii, Szwecji, Tajwanie, Wielkiej Brytanii, Stanach Zjednoczonych i Korei Południowej. Anders Erlandsson, starszy specjalista w dziale ConsumerLab firmy Ericsson, mówi: - Oglądanie na żądanie staje się wprawdzie coraz popularniejsze, ale oglądanie stacji telewizyjnych pozostaje najczęstszą metodą kontaktu z telewizją. Ludzie chcą mieć dostęp zarówno do stacji telewizyjnych, jak i telewizji na żądanie. Internet nie zaszkodził telewizji i wideo tak bardzo, jak publikacjom drukowanym, po prostu oglądamy telewizję na więcej sposobów niż kiedyś.

Badanie wykazało ponadto, że na sposób oglądania telewizji wpływa korzystanie z mediów społecznościowych. Ponad 40% respondentów stwierdziło, że oglądając telewizję, korzysta z mediów społecznościowych na różnych urządzeniach, jak smartfony i tablety.

- Zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, które wyznaczają tendencje w oglądaniu wideo i telewizji, większość rodzin łączy oglądanie telewizji z komentowaniem tego, co widzą, za pomocą Twittera, Facebooka, wiadomości SMS, rozmów głosowych i dyskusji na forach. Jest to szczególnie częste w przypadku programów typu „reality show” i transmisji sportowych. Taka komunikacja nadaje dodatkowy wymiar oglądaniu telewizji, gdyż nawet irytujące «reality show» wydaje się telewidzom zabawniejsze, jeśli mogą wysyłać do mediów społecznościowych komentarze o «potwornym» śpiewie czy «koszmarnym» ubraniu albo wyrazić radość, gdy nasi strzelą gola — mówi Erlandsson.

Jeśli chodzi o to, czego konsumenci najbardziej oczekują od swoich telewizorów, to dobra jakość pozostaje najważniejszym kryterium, wyprzedzając np. dostępność telewizji trójwymiarowej i możliwość korzystania z aplikacji. Badanie pokazuje ponadto, ile średnio godzin tygodniowo ludzie spędzają na oglądaniu telewizji oraz jaki odsetek tego, co się ogląda, przypada na wideo na żądanie. Niemcy spędzają przynajmniej 25 godzin tygodniowo na oglądaniu telewizji i wideo, ale tylko 28% stanowi wideo na żądanie. W Hiszpanii na wideo na żądanie przypada aż 44% tego, co się ogląda w telewizorze.

Poniżej pełna wersja raportu w języku angielskim:

DVB-T to skrót angielskiego terminu Digital Video Broadcasting-Terrestial, który oznacza cyfrowe nadawanie obrazu z nadajników naziemnych. Standard ten został po raz pierwszy zastosowany w 1997 roku i jest wciąż rozwijany.

W DVB-T cyfrowe video, dźwięk i dane dodatkowe (np. opisy programów) są przesyłane w strumieniu transportowym MPEG. Do kompresji audio/video w polskiej telewizji naziemnej stosuje się stardard MPEG-4 (H.264). W krajach, które wprowadziły telewizję cyfrową wcześniej, wykorzystywany jest starszy standard MPEG-2.

Do odbioru naziemnej telewizji cyfrowej potrzebny jest dekoder (tuner) DVB-T z możliwością dekodowania video przesyłanego w MPEG-4 (H.264). Dekodery takie występują w trzech wersjach:

• jako tunery wbudowane w telewizor lub monitor
• jako osobne urządzenia (set-top boxy) podłączane do telewizora
• jako tunery USB, podłączane do komputera

Zdecydowana większość sprzedawanych obecnie telewizorów jest wyposażona w tuner DVB-T MPEG-4 (H.264). W modelach sprzedawanych kilka lat temu instalowano tunery dekodujące starszy standard MPEG-2. Dlatego nie można na nich oglądać telewizji cyfrowej (jest tylko dźwięk). Rozwiązaniem jest zakup set-top boxa lub tzw. modułu transkodującego z MPEG-4 na MPEG-2.

W sprzedaży były też (i są nadal) telewizory oznaczone jako HD Ready. Symbol ten oznacza, że nie są one wyposażone w tuner DVB-T. Do takich telewizorów konieczny jest zakup set-top boxa, chyba, że ma on służyć np. wyłącznie jako odbiornik telewizji kablowej, gdzie dekoder dostarcza operator.

Oferta dekoderów DVB-T w wersji set-top box jest obecnie bardzo szeroka. Ceny zaczynają się od ok.170 zł a kończą na ok.700 zł. Najtańsze są dekodery, nie posiadające możliwości odbioru obrazu HD i wielokanałowego dźwięku Dolby Digital w standardzie AC-3 i E-AC-3. Umożliwiają one odbiór programów cyfrowych w standardowej rozdzielczości (SD) z dźwiękiem stereo (MP2).

Na chwilę obecną takie parametry wystarczą do odbioru wszystkich programów naziemnej telewizji cyfrowej nadawanych w Polsce, ponieważ żaden z nich nie jest emitowany w wysokiej rozdzielczości (HD), a wszystkie mają dźwięk stereo (przy niektórych, równolegle, jest także nadawany dźwięk Dolby Digital AC-3). Należy jednak pamiętać, że telewizja cyfrowa szybko się rozwija i za kilka lat dostępne będą już kanały HD z dźwiękiem Dolby Digital. Jeśli nadawcy przestawią się szybko na te standardy, tanie dekodery mogą okazać się bezużyteczne.

Kolejna wersja dekodera DVB-T to tuner USB do komputera. Umożliwia on odbiór programów naziemnej telewizji cyfrowej (a także analogowej) na pecetach i – w innej wersji – także na Macintoshach. Tuner taki przypomina wyglądem zwykły pendrive z dodatkowym wyjściem do anteny zewnętrznej. W zestawie znajduje się także płytka z oprogramowaniem, które należy zainstalować na komputerze, by móc oglądać naziemną telewizję cyfrową. Ceny takich dekoderów wynoszą obecnie ok. 160-170 zł.

Dekodery DVB-T, zarówno w wersji set-top box, jak i USB, umożliwiają zwykle nagrywanie programów telewizji cyfrowej (fukcja PVR): na zewnętrzną pamięć (pendrive) lub na dysk komputera. Mają także wiele innych funkcji, których nie ma telewizja analogowa: przewodnik po programach, opisy programów, funkcję teletekstu, PIP (obraz w obrazie) itp. Więcej informacji na temat dekoderów DVB-T można znaleźć pod tym linkiem.

Wyniki badania przeprowadzonego przez Digital Entertaiment Group w USA nie pozostawiają wątpliwości: właściciele telewizorów 3D są naprawdę zakochani w swoich sprzętach. Nie przeszkadzają im nawet badziewne (w niektórych przypadkach) okularki.

Aż 85 procent ankietowanych twierdzi, że woli oglądać filmy i programy w 3D. Dla 83 procent obsługa okularów nie jest żadnym problemem. 74 procent właścicieli odbiorników 3D ma więcej niż dwie pary okularów w domu.

Co ciekawe, posiadacze 3DTV jeszcze wyżej niż obraz 3D oceniają jakość zwykłych, dwywymiarowych filmów i programów, oglądanych w swoich telewizorach w jakości w HD. Podczas gdy jakość obrazu 3D pozytywnie oceniło 88 procent, jakość 2D podobała się aż 91 procentom badanych.

Wynik ten można dość łatwo wytłumaczyć. Skomplikowane technicznie telewizory 3D po prostu zapewniają lepszą jakość obrazu HD, niż te, które nie są przystosowane do obsługi efektów trójwymiarowych.

Na koniec garść interesujących faktów o amerykańskich posiadaczach 3DTV:

* 89 procent kupiło odbiorniki o przekątnej ekranu 50 cali lub większej

* 86 procent kupujących to mężczyźni

* Średnia wieku posiadaczy 3DTV - 51 lat

* 78 procent ogląda programy 3D razem z żonami, 86 procent – razem z dziećmi

Zobacz też wpis: Telewizory 3D: 2011 rokiem wyprzedaży?

Trudno w to uwierzyć, ale jeszcze w 2003 roku średnia przekątna ekranu telewizora na świecie wynosiła zaledwie 34 cale. Dziś to 46 cali, a w 2015 – według prognoz – przeciętny odbiornik TV będzie miał 60-calowy ekran.

Co ciekawe, rozmiary telewizorów w ostatnich latach wcale nie rosły, a nawet spadały. Po wielkim skoku z 34 na 46 cali na przełomie lat 2003/2004 nastąpił spadek rozmiarów do średniej 42 cale, który utrzymywał się do 2007 roku (według danych CNet/Flowing Data). Wtedy znów nastąpił wzrost do 46 cali i tak jest do dziś.

Jak to możliwe, skoro kupujemy coraz więcej dużych paneli? Zagadkę wyjaśniają informacje o sprzedaży, dostarczone przez Sharpa. Otóż w ciągu ostatnich 12 miesięcy najlepiej sprzedawały się odbiorniki 37-calowe (wzrost o 308 %), a następnie 46-calowe (wzrost o 272%). Telewizory w rozmiarach 40-42 cale odnotowały wzrost sprzedaży „tylko” o 128 procent. Inne rozmiary, w tym największe, osiągnęły słabsze wyniki.

Przeciętna wielkość telewizora nie rosła więc w ostatnich latach z powodu wzrostu sprzedaży małych odbiorników. Wkrótce jednak ma się to zmienić. Ten sam Sharp prognozuje bowiem, że kiedy ludzie obkupią się już w małe HDTV (używane zwykle jako drugi telewizor w domu), znów zaczną inwestować w duże panele.

Dlatego już za 4 lata średnia przekątna ekranu telewizora w naszych domach ma wynosić 60 cali, a w USA – nawet 65 cali. Zdaniem Mike Gabriela, szefa marketingu Sharp Electronics UK stanie się tak dlatego, że wraz ze wzrostem liczby programów HD ludzie będą oczekiwali prawdziwych, kinowych wrażeń w swoich domach.

I pomyśleć, że pierwszy polski telewizor („Belweder”) miał zaledwie 14-calowy ekran i kosztował siedem średnich pensji?

DVB. Digital Video Broadcasting - telewizja cyfrowa nadawana zgodnie z najbardziej rozpowszechnionym na świecie schematem kodowania i modulacji.

DVB-T. DVB-Terrestial - naziemna telewizja cyfrowa.

DVB-C. DVB-Cable – odmiana systemu telewizji cyfrowej, używana w sieciach kablowych.

DVB-H. DVB-Handheld – system naziemnej telewizji cyfrowej, odbieranej za pomocą urządzeń przenośnych, takich jak smartfony, tablety itp.

DVB-S. DVB-Satellite - odmiana telewizji cyfrowej, przeznaczona do emisji satelitarnych.

AVC. Advanced Video Coding – zaawansowany standard kodowania sekwencji wizyjnych, odpowiadający MPEG-4 część 10 i H.264 , który jest używany w polskiej naziemnej telewizji cyfrowej

AC-3. Audio Coding 3 - system kodowania dźwięku wielokanałowego, opracowany w laboratoriach Dolby

HDTV. High Definition TV - telewizja wysokiej rozdzielczości. Istnieją dwa jej standardy: 720 na 1280 pikseli i 1080 na 1920 pikseli.

SDTV. Standard Definition TV - telewizja o standardowej rozdzielczości 486 na 720 pikseli

MUX . Multipleks - pasmo częstotliwości 8 megaherców, w którym są nadawane kanały naziemnej telewizji cyfrowej.

STB. Set Top Box – zewnętrzny odbiornik telewizji cyfrowej, przeznaczony do starszych typów telewizorów, nie posiadających własnego tunera DVB-T.

PAL. Phase Alternating Line -system kolorowej telewizji analogowej.

Sprawę jakości obrazu HD/SD poruszałem już wiele razy. Nie ma wątpliwości, że kilkakrotnie większa liczba pikseli w obrazie 1080p (Full HD) w porównaniu z obrazem 540 (standardowa rozdzielczość) przekłada się większą ilość szczegółów, które możemy zaobserwować oglądając film lub program telewizyjny. Jakie ma to znaczenie w czasie np. transmisji sportowych, nie trzeba kibiców przekonywać. Stąd coraz większa popularność pakietów telewizji cyfrowej, oferujących programy nadawane w wysokiej rozdzielczości.

Jednak w naszych telewizorach wciąż mamy programy, nadawane w różnych standardach. Najsłabszy obraz oferuje standard 540i (w systemie PAL, w amerykańskim systemie NTSC odpowiada mu standard 480i – na zdjęciu). W 540i obraz nadawany jest z tzw. przeplotem, czyli na zmianę wyświetlają się jego parzyste i nieparzyste linie. Ponieważ dzieje się to bardzo szybko – co 1/25 sekundy – odnosimy wrażenie, że jest to pełna klatka obrazu.

Nieco lepszą jakość oferuje standard 540p (480p w NTSC). Wyświetlają się w nim jednocześnie wszystkie linie obrazu. Od standardu 720p mamy już obrazy wysokiej rozdzielczości. Są one nadawane w dwóch wariantach: 720p i 1080i. Ten drugi jest nadawany z przeplotem, więc w zasadzie nie ma różnicy w jakości między obydwoma standardami (chociaż niektórzy twierdzą, że jest). Dopiero od 1080p można mówić o dużo lepszej jakości obrazu i ilości szczegółów. Jednak nadawcy telewizyjni nie korzystają jeszcze z tego standardu -oferują go filmy nagrane na dyskach Blu-ray.

Jak bardziej obrazowo przedstawić różnicę między jakością obrazu SD i HD? Łatwo mogą ją sobie wyobrazić kudzie, mający wadę wzroku. Otóż obraz SD odpowiada patrzeniu bez okularów przez kogoś, kto ma wadę minus 2 dioptrie. Obraz HD to ten, który widzimy po założeniu szkieł.

Toshiba jako pierwsza firma na świecie wprowadza do sprzedaży pełnowymiarowe telewizory 3D, nie wymagające okularów. Firma ogłosiła gotowość wprowadzenia na rynek odbiorników z ekranami o przekątnych ponad 40 cali (102 cm). W Europie mogą się one pojawić już w tym roku.

Operacja „bezokularowe 3D” podzielona została na etapy. Pierwsze telewizory o przekątnych 12 i 20 cali trafiły do sprzedaży w Japonii w grudniu ub. roku. Aby udowodnić, że nowa technologia działa także w większych wyświetlaczach, Toshiba zaprezentowała na targach CES prototypowe modele o przekątnych ekranu 65 cali (165 cm) i 56 cali (142cm). Wyposażono je w panel LCD podświetlany diodami LED  o rozdzielczości 4096 x 2160 pikseli (4k2k).

W kolejnych miesiącach firma ma zamiar sprawdzić potrzeby europejskich konsumentów i wtedy zostanie podjęta decyzja, jakie przekątne ekranu będą produkowane na ten rynek. Na pewno jednak nie mniejsze, niż 40 cali.

Wady obecnej technologii 3D, wymagającej zastosowania migawkowych okularów, są powszechnie znane.

• Zobacz wpis: Telewizory 3D – problemy z trójwymiarem

Mimo, że większość producentów HDTV stosuje podobne rozwiązania, nie wszyscy osiągają równie dobre wyniki.

• Zobacz wpis: Jak kupować telewizor 3D?

Toshiba wybrała inną ścieżkę. Jak sobie poradziła? Kluczowe było nie tylko zaprojektowanie zupełnie nowych wyświetlaczy z zastosowaniem tzw. blokady paralaksy, ale także stworzenie zaawansowanych algorytmów programowych i opracowanie układów obliczeniowych dysponujących potężną wydajnością. Jest ona potrzebna do uzyskania dziewięciu różnych perspektyw każdej klatki obrazu 2D, która przez mózg widza odbierana jest jako obraz trójwymiarowy.

Technologia Toshiby wykorzystuje zintegrowany system wizyjny, który jednocześnie wysyła na ekran LCD kilka obrazów o różnej paralaksie kontrolując i optymalizując emisję światła i kierunek prezentacji obrazów tak aby były widoczne pod szerokim kątem. Widz, nawet poruszając głową podczas oglądania telewizji nie zauważy spadku jakości obrazu 3D.

W planach firmy wprowadzenie nowych telewizorów 3D na rynek europejski ma wytyczyć przyszłe kierunki rozwoju branży elektroniki użytkowej. Telewizory 3D nie wymagające okularów pozycjonowane są jako high-end. Wyposażone w najbardziej zaawansowane rozwiązania technologiczne, będą propozycją dla najbardziej wymagającej – i najbogatszej – grupy konsumentów.

Chociaż tegoroczne targi elektroniki w Las Vegas zapowiadają się raczej na „ewolucję” niż „rewolucję”, rok 2011 może okazać się przełomowy w kilku dziedzinach. I to nie tylko za sprawą nowych gadżetów, takich jak zapowiadany na zabawnym i inteligentnym filmiku poniżej 10-calowy tablet Motoroli.

Przede wszystkim z powodu nowych technologii, które w tym roku na dobre wejdą na rynek. Poniżej 7 prognoz, czym branża elektroniczna może nas zaskoczyć w tym roku:

1. Nowe telewizory 3D. Szymon wspominał już o nich w swoich wpisach. Od siebie dodam, że na CES 2011 możemy spodziewać się prawdziwego „wysypu” 32-calowych 3D TV, czyli telewizorów przeznaczonych raczej do małego mieszkania, sypialni lub kuchni, niż do salonu w willi.  Czy ten rozmiar okaże się bardziej interesujący dla fanów nowych technologii, którzy nie mogą sobie pozwolić na 50-calowe megapanele 3D?

2. Pierwsze telefony i tablety 4G. Według zapowiedzi, rok 2011 ma być rokiem rozwoju łączności 4G, szczególnie w  oferowanej przez firmę Verizon technologii LTE. Zapewnia ona niespotykaną do tej pory szybkość przesyłu danych, umożliwiającą m.in. oglądanie telewizji HD oraz usługi interaktywne. Pojawienie się łączności 4G/LTE będzie to miało poważne konsekwencje dla producentów tabletów i telefonów, w szczególności Apple’a, którego  system operacyjny iOS Apple’a, nie wspiera (na razie) tej technologii. Czy oznacza to, że np. iPad2 lub nowy iPhone będą wyposażone w system operacyjny Google Android 3.0 Honeycomb, taki jak pierwszy smartfon 4G, HTC Thunderbolt (na zdjęciu)?

3. Mobilna telewizja 3D. Koreańskie LG zapowiedziało na ten rok nową linię telewizorów mobilnych, także w wersjach 3D. Będą one wyposażone w 7 calowy ekran, a oglądanie trójwymiarowych efektów będzie na nim możliwe bez okularów. Telewizory mają być także zgodne z europejskim standardem nadawania naziemnej telewizji cyfrowej DVB-T, a odbiór programów będzie możliwy nawet  w środkach transportu jadących z prędkością 300 km/godzinę (w Polsce ta funkcja raczej się nie przyda).

4. Ostra walka o telewizję internetową. Zarówno popularne w USA Apple TV, jak i uruchomione w ub. roku przy wsparciu Sony i Logitecha Google TV, doczekają się konkurencji. I to aż z dwóch stron naraz. Monopol Sony na tę usługę chce bowiem złamać jego bezpośredni konkurent, Samsung, który w tym roku zaoferuje własny odbiornik Google TV. Z drugiej strony, rękawicę Apple’owi i Google’owi rzuca ich odwieczny przeciwnik, Microsoft, który także ma w planach sprzedaż urządzenia do odbioru telewizji internetowej, opartego na systemie operacyjnym Windows 7.

5. Żegnajcie płytki DVD. Filmy w wersji VoD (video na życzenie) zaczynają wypierać tradycyjne płyty DVD. Ich sprzedaż ciągle spada. Rośnie co prawda sprzedaż filmów w wersji HD na płytach Blu-ray,  ale nie na tyle, aby wyrównać spadek popularności DVD. W ciągu kilku lat filmy oglądane w streamingu zaczną przynosić większe dochody, niż te na tradycyjnych nośnikach. Tym bardziej, że na CES 2011 zadebiutuje nowa technologia firmy Sensio, umożliwiająca oglądanie filmów przesyłanych przez sieć także w wersji 3D.

6. Coraz bardziej uniwersalne tablety. W niedalekiej przyszłości tablety mają stać się podstawowym sposobem komunikacji ludzi ze światem. Ich możliwości będą obejmowały rozmowy telefoniczne, videokonferencje, oglądanie telewizji, wyświetlanie elektronicznych książek i gazet, a także dostęp do wypożyczalni filmów i biznesowych (oraz innych) serwisów w wersji VoD.  Przy czym mają być to urządzenia na tyle tanie, by mógł pozwolić sobie na nie praktycznie każdy. Pierwszym zwiastunem takich „supertabletów” ma być Via Tablet firmy Vizio, który zapewne zobaczymy na CES 2011 (w sprzedaży ma się pojawić latem).

7. Hybryda telefonu i PlayStation. Czy mobilna konsola do gry może być telefonem? A może komórka może być konsolą? Nad taką hybrydą, czyli telefonem sterowanym za pomocą kontrolerów PlayStation pracuje właśnie Sony Ericsson. Nie wiadomo, czy pokaże go już na CES 2011, ale pojawienie się PlayStation Phone jest tylko kwestią czasu.

Nowe oznaczenia kabli HDMI, które rok temu zapowiedziała organizacja HDMI Working Group, stały się obowiązujące zarówno dla standardu HDMI 1.3, jak też HDMI 1.4. Nazwy obu dotychczasowych standardów nie mogą być już jedyną formą oznaczeń na kablach, opakowaniach lub w materiałach marketingowych. Producenci powinni teraz używać oznaczeń takich, jak: Standard HDMI Cable, High Speed HDMI Cable, Standard HDMI Cable with Ethernet oraz High Speed HDMI Cable with Ethernet. Na czym polegają różnice? 

Kable „with Ethernet” (na zdjęciu) umożliwiają obsługę aplikacji opartych na protokole IP. Transfer danych audio i wideo z internetu może odbywać się za pośrednictwem jednego kabla poprzez złącze HDMI. Nie jest więc potrzebny dodatkowy kabel ethernetowy  (tzw. Cat5e lub Cat6), aby wyświetlać na ekranie internetowe serwisy w rodzaju YouTube, „zaszyte” w funkcjach telewizora lub odtwarzacza Blu-ray. Lepsze wersje kabli „with Ethernet”umożliwiają dwukierunkową komunikację typu High Speed, jest to więc wstęp do internetowej telewizji interaktywnej.

Kolejna różnica to szybkość transferu danych poprzez złącze HDMI. Kable oznaczone jako „Standard” przesyłają sygnał HD 720p lub 1080i z prędkością 2.25 Gbit/sek. i działają zgodnie z częstotliwością 74.25 MHz. W przypadku produktów „High Speed” wartości te muszą wynosić odpowiednio: min. 1080p, 340 MHz i 10.2 Gbit/sek. Dotyczy to zarówno kabli zwykłych, jak też ethernetowych.

Warto pamiętać, że nowe kable zgodne z dotychczasowym standardem 1.4 (teraz „High Speed”) mogą zapewniać maksymalną rozdzielczość przesyłanego obrazu nawet do 4096×2160 pikseli bez przeplotu (rozdzielczość Quad HD 2160p) i wspierają rozwiązania 3D (do 1080p). Czy są niezbędne do oglądania telewizji trójwymiarowej? Nie, ponieważ większość producentów telewizorów i odtwarzaczy 3D używała do tej pory starszych standartów.

Na rynku pojawiły się też nowe typy konektorów. Dla standardu 1.4 (teraz „High Speed”) są to rozwiązania D i E. Typ D to wtyk Micro HDMI dla urządzeń przenośnych, takich jak np. telefony komórkowe. Z kolei Typ E przeznaczony jest do samochodowego systemu połączeń (Automotive Connection System) dla przesyłania wideo HD w samochodzie. To odpowiedź na rosnącą liczbę przenośnych urządzeń audio-wideo, które emitują obraz z rozdzielczości HD lub Full HD (w przyszłości Quad HD).  Jednak same kable to nie wszystko.

- Użytkownicy sprzętu powinni zwrócić uwagę, czy gniazda w posiadanych przez nich urządzeniach są zgodne z nowymi wersjami HDMI. Rzecz w tym, że nawet kabel HDMI High Speed  nie sprawi, że telewizor starszego typu będzie w optymalny sposób współpracował z odtwarzaczem Blue-Ray 3D - mówi Przemysław Stasiak, trener sprzedaży Hama Polska, jednego z największych producentów okablowania w Europie.

Do 1 stycznia 2012 roku w oznakowaniu kabli HDMI obowiązuje jednak wariant przejściowy. Polega na tym, że producenci kabli mogą podawać numer wersji HDMI – na przykład 1.4 – ale koniecznie z dodatkowym opisem informującym o obsłudze kanału Ethernet (HDMI Ethernet Channel) oraz zwrotnego kanału audio (Audio Return Channel). Od 1 stycznia 2012 roku oznaczenia opisowe będą już jedynymi możliwymi, zaś oznakowania typu 1.3 lub 1.4 zupełnie znikną z półek sklepowych.

Zestaw 3D, czyli 42-calowy telewizor LX6500 plus okulary i odtwarzacz Blu-ray BX580 dostałem do testowania od LG. Największy problem był jednak z filmem. Trzeba było pofatygować się do sklepu „nie dla idiotów” i za 109 zł kupić płytkę „Alicja w krainie czarów”. Wbrew firmowemu sloganowi, obsługa MM nie miała pojęcia, w jakim systemie ta płytka się odtwarza i proponowała mi żebym sprawdził, czy do płytki dołączone są dwukolorowe okulary (!).

Sprzęt 3D postanowiłem sprawdzić na sobie po przeczytaniu wyników testów, opublikowanych ostatnio przez fundację Pro-Test. Telewizory LG nie wypadły w nich najlepiej, głównie z powodu zakłóceń sygnału 3D oraz słabej płynności obrazu. A jakie były moje wrażenia?

Nie jestem ekspertem od filmów trójwymiarowych, ale „Alicję” oglądało się całkiem fajnie. Problemy były przy szybkich scenach (rozmyty obraz) oraz przy włączonym świetle. Odbija się ono w wewnętrznej stronie okularów, co przeszkadza w oglądaniu. Ale to ogólnie problem wszystkich telewizorów 3D.

Szczegóły na filmie.

P.S. W filmie oczywiście nieco przesadziłem mówiąc, że koszt zakupu okularów 3D dla czteroosobowej rodziny to niemal cena drugiego telewizora. Aż tak drogo nie jest. Ale tanio też nie.